Το χτύπημα της αποστολής και η επικίνδυνη απουσία της ελληνικής κυβέρνησης!

Για το χτύπημα της διεθνούς αποστολής στη Γάζα είμαστε όλοι λίγο-πολύ ενήμεροι από πολλές πηγές γι αυτό δεν θα πλατιάσω. Με ένα κλικ στο σηματάκι της κίνησης δεξιά (το καραβάκι) μπορείτε να διαβάσετε το δελτίο τύπου και σχετικά νέα από την πηγή…
Αυτό με το οποίο θέλω να ασχοληθώ είναι η πλήρης ανεπάρκεια της ελληνικής κυβέρνησης λόγω ανικανότητας ή σκοπιμότητας… Κατά τη γνώμη μου πρόκειται περισσότερο για το δεύτερο παρά για το πρώτο, αν και ενδέχεται να πρόκειται για συνδυασμό και των δύο! Το σίγουρο είναι ότι σαν έλληνες πολίτες δεν μπορούμε να νιώθουμε ασφαλείς και ούτε να περιμένουμε τίποτα από τέτοιους πολιτικούς, ανδρείκελα και υπηρέτες κάποιων συμφερόντων τελείως διαφορετικών από τα δικά μας!

Την ώρα που ο Τούρκος πρωθυπουργός επιστρέφει εσπευσμένα από τη Νότια Αμερική ο Έλληνας πρωθυπουργός που, παρεπιπτόντως, παριστάνει και τον υπουργό εξωτερικών, στέλνει τον αναπληρωτή υπουργό κο Δρίτσα να ζητήσει δήθεν εξηγήσεις! Συγγνώμη αλλά δεν πείθομαι με τίποτα από το δήθεν ενδιαφέρον τους…

Επίσης θα ήθελα να προσθέσω ότι ως πολίτη με ενδιαφέρει και με προβληματίζει η στάση της διεθνούς κοινότητας για όλη την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας και όχι μόνο για τους συμπατριώτες μου…
Θα περίμενα λοιπόν από την Ελληνική κυβέρνηση να καταδικάσει απερίφραστα και χωρίς περιστροφές και αρρωστημένες διπλωματικές ισορροπίες την εγκληματική ενέργεια του Ισραήλ! Να προβεί σε δραστικά μέτρα εναντίον του και διακοπή εμπορικών, στρατιωτικών και διπλωματικών σχέσεων…

Πριν από αυτό όμως, αυτό που πραγματικά με εξοργίζει, είναι η στάση της ελληνικής κυβέρνησης όταν η αποστολή δεχόταν την επίθεση στα διεθνή ύδατα από τους τρομοκράτες-πειρατές της μεσογείου! Όταν ο καπετάνιος του υπό ελληνική σημαία πλοίου «Ελεύθερη Μεσόγειος» προσπαθούσε να επικοινωνήσει με το θάλαμο επιχειρήσεων και ζητούσε από την ελληνική κυβέρνηση να πάρει θέση για το αν πρέπει να παραδοθεί ελληνικό πλοίο που βρίσκεται νόμιμα στα διεθνή ύδατα σε ξένο στρατό από τον οποίο δέχεται επίθεση… Η εκκωφαντική σιωπή των ανδρείκελων-υπαλληλίσκων του ΔΝΤ πρέπει κάτι να μας λέει!

Κατάπτυστη και η ανακοίνωση του υπουργείου εξωτερικών που λέει ότι στηρίζει πρωτοβουλίες και κινήματα ανθρωπιστικών οργανώσεων υπό την προϋπόθεση να είναι «σύννομες»!!! Επειδή δεν πρόκειται για μία φιλολογική συζήτηση που έγινε σε ανύποπτο χρόνο, αλλά πρόκειται για ανακοίνωση για τη συγκεκριμένη ενέργεια, καλό θα ήταν το υπουργείο να μας δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις για το εάν θεωρεί ότι οι ακτιβιστές της διεθνούς αποστολής έκαναν κάτι παράνομο διότι ο τρόπος διατύπωσης της συγκεκριμένης, επαναλαμβάνω, κατάπτυστης ανακοίνωσης δείχνει να προσπαθεί να κρατήσει πολύ επικίνδυνες ισορροπίες και μία ιδιαίτερη ανοχή για το Ισραήλ που έχει αναλάβει δράση τρομοκράτη και νταβατζή της Μεσογείου! Ένα δεύτερο απόσπασμα (δεν μου είναι απόλυτα ξεκάθαρο αν αφορά την ίδια ανακοίνωση αν και λίγη σημασία έχει) είναι ότι «πριν την αποστολή καλέσαμε τους έλληνες ακτιβιστές και τους προειδοποιήσαμε για τους κινδύνους της αποστολής»! Κάτι σε «νίπτω τας χείρας μου» φέρνει αυτό ή σε «ας προσέχανε!»…

Βέβαια μοιάζει λίγο ρομαντικό ή και «αστείο» από μέρους μου να απαιτώ ξεκάθαρη στάση από ανδρείκελα που παρέδωσαν όλη τη χώρα βορά στο ΔΝΤ και δεν είχαν το σθένος να υψώσουν ούτε ελάχιστο παράστημα απέναντι στα αφεντικά τους, έστω και «για τα μάτια του κόσμου»… Τα πιο πειθήνια και πιστά σκυλάκια του νεοφιλελευθερισμού, οι «yes men» των αμερικανικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων εις βάρος των συμφερόντων της χώρας μάλλον έκπληξη θα αποτελούσαν αν έδειχναν διαφορετική στάση. Πράγμα που απλά αποδεικνύει ότι είναι πολύ χαμηλών προσδοκιών αλλά, το κυριότερο, πραγματικά επικίνδυνοι σε όλα τα επίπεδα…

Περίμεναν να δουν πώς θα αντιδράσουν οι άλλοι και μετά να πράξουν αναλόγως… Όμως κύριοι ακόμα δε μας είπατε τι σοβαρότερο από την επικοινωνιακή παράτα θα κάνετε απέναντι στο Ισραήλ που καταπάτησε το διεθνές δίκαιο και κατέλαβε ελληνικά πλοία δρώντας πειρατικά και ως κοινός τρομοκράτης! Ακόμα δε μας είπατε ποια είναι η θέση σας απέναντι στην απαίτηση απέλασης των ελλήνων πολιτών που παράνομα συνελήφθησαν σε διεθνή ύδατα και κρατούνται … Την αποδέχεστε ή θα απαιτήσετε την τιμωρία του Ισραήλ…;
Δε μπορούμε βέβαια να περιμένουμε και πολλά από τους ανθρώπους που εισάγουν παράνομα χημικά όπλα από το κράτος-τρομοκράτη για να καταστέλουν τις αντιδράσεις των πολιτών! Ειρωνία αποτελεί ότι και η σημερινή διαμαρτυρία έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ χτυπήθηκε με ισραηλινά όπλα!!! Γιατί κύριοι…; Μήπως επειδή είστε οι απόλυτοι υπηρέτες του εβραϊκού λόμπυ της Ευρώπης και της Αμερικής…; Μήπως επειδή το αφεντικό σας προεδρεύει του ΔΝΤ που επιβάλατε με χουντικές πρακτικές στη χώρα, ο Γαλλο-Εβραίος Στρος-Καν που δήλωνε: «Σηκώνομαι κάθε πρωί αναζητώντας τον τρόπο που θα μπορούσα να είμαι χρήσιμος στο Ισραήλ» ! (Το λινκ εδώ)

Επειδή ως πολίτες δε μπορούμε να περιμένουμε από ανίκανους πολιτικούς να κάνουν κάτι σοβαρό και να λάβουν σοβαρές αποφάσεις, ο καθένας μας που δε μπορεί και δε θέλει πλέον να ανέχεται αυτά που γίνονται, μπορεί να δράσει μποϋκοτάροντας τα Ισραηλινά προϊόντα. Το κάνω από τότε που ξεκίνησε η επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας και ομολογώ δεν μου έλλειψαν! Καλό θα ήταν να μποϋκοτάρετε και τα προϊόντα που δείχνουν ότι κατασκευάζονται εκτός Ισραήλ αλλά τελικά το Ισραηλινό λόμπι βρίσκεται από πίσω… (Μπορείτε να βρείτε τις εταιρείες εδώ)

Δεν ξεχνάμε ποτέ ότι όλοι οι πολίτες του Ισραήλ δεν είναι ίδιοι, όπως άλλωστε σε κάθε χώρα συμβαίνει το ίδιο. Ούτε όλοι εκπροσωπούνται από το κράτος τους όπως δεν εκπροσωπούμαστε όλοι εμείς από τους έλληνες πολιτικούς και την ελληνική κυβέρνηση… Μάλλον ντροπή αποτελεί για κάθε σκεπτόμενο και μορφωμένο έλληνα πολίτη να εκπροσωπείται από τύπους σαν τον Γιωργάκη, τον Κωστάκη, τον Αντωνάκη και την κουστωδία τους! Αντίστοιχη ντροπή θα αποτελεί και για τον σκεπτόμενο και μορφωμένο πολίτη του Ισραήλ να εκπροσωπείται από αδίστακτους δολοφόνους…
Στρεφόμαστε με έξυπνο τρόπο κατά του κράτους του Ισραήλ και νομίζω πρέπει να απαιτήσουμε και κάποιες εξηγήσεις από την κυβέρνηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο του κράτους νταβατζή και τις κοινές ασκήσεις… Κατά ποιου εχθρού…; Τι κοινά συμφέροντα έχουμε εμείς με το Ισραήλ…; Και αν νομίζαμε ότι είχαμε, συνεχίζουν να υπάρχουν μετά την πειρατεία κατά ελληνικών πλοίων…; Γιατί μας ενοχλεί η πειρατεία στο πέρασμα της Σομαλίας και στείλαμε φρεγάτες να περιπολούν την περιοχή (που σημειωτέον μας κοστίζουν υπερβολικά) και δε σηκώσαμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε για να σταματήσει η επίθεση κατά της διεθνούς ανθρωπιστικής αποστολής…; Πολύ περισσότερο αφού κινδύνευαν και έλληνες πολίτες…; Γιατί επιτρέψαμε την παράνομη σύλληψη και κράτηση ελλήνων πολιτών και δεν απαιτήσαμε σαφείς εξηγήσεις και την άμεση απελευθέρωσή τους…; Πολλές οι ερωτήσεις που απαιτούν απάντησεις σαφείς και όχι πολιτικές αρλουμπολογίες και ασάφειες!
Και φυσικά ο κος Παπανδρέου, που κράτησε και το ΥΠΕΞ, μας οφείλει σοβαρές εξηγήσεις για την ανυπαρξία του και, μέσω αυτής, για την προσπάθεια υποβάθμισης ενός τόσο σημαντικού γεγονότος…

Υγ. Απορίας άξια είναι και η στάση της Κυπριακής κυβέρνησης…

Υγ2. Ίσως η ανακοίνωση από το πλοίο «Ελεύθερη Μεσόγειος» που εκδόθηκε στις 29 Μαΐου να εξηγεί πολλά…

Advertisements

H «κρίση» πρόφαση για την υποδούλωση των ευρωπαϊκών λαών…;

Εδώ και πολύ καιρό επαναλαμβάνω ότι η ΕΕ έγινε ως κομμάτι της παγκοσμιοποίησης και για τον έλεγχο των πολιτών της Ευρώπης από μία κεντρική εξουσία…
Οι τελευταίες κινήσεις των ευρωπαίων «ηγετών» δείχνουν να με δικαιώνουν!
Ξαφνικά ακούμε για κεντρικό έλεγχο των οικονομιών, για έγκριση των προϋπολογισμών από την ΕΚΤ και την κομισιόν (δηλ. για ουσιαστική κατάργηση των εθνικών κοινοβουλίων και κεντρικό  έλεγχο της οικονομικής πολιτικής…), στην Ελλάδα ήδη βιώνουμε την κατάργηση του κοινοβουλίου όταν ο σκοπός των ξένων αφεντικών το απαιτεί και τη μετατροπή των εντεταλμένων ανδρείκελων σε δικτατορίσκους… την τυφλή υπακοή σε ό,τι διατάξουν τα αφεντικά τους. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Ρωμανιά ότι αυτό που έλεγαν οι ξένοι είναι ότι «τόσο υπάκουη κυβέρνηση που έλεγε σε όλα ναι, δεν έχει ξαναυπάρξει» και ότι «δεν προέβαλαν καμία αντίσταση και αντίρρηση σε ό,τι τους ζητούσαν«! (φαίνεται άλλωστε…)

Όταν κάποιοι από εμάς αναφερόμαστε σε προμελετημένο έγκλημα και σχέδιο προαποφασισμένο που υλοποιείται… κατηγορούμαστε πολλές φορές ως «συνωμοσιολόγοι» ή ότι δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει! Πολλοί σπεύδουν να διαψεύσουν αυτό που είναι οφθαλμοφανές και να ανακόψουν την όποια φωνή μπορεί να αφυπνίσει ή έστω να δημιουργήσει προβληματισμό… Συνήθως πρόκειται για εντεταλμένους του συστήματος ή αποβλακωμένους υπάκουους δούλους του! Η διαφορά των πρώτων από τους δεύτερους είναι ότι οι πρώτοι γνωρίζουν τι υπερασπίζονται και γιατί προπαγανδίζουν πράγματα ενώ οι δεύτεροι τα υπερασπίζονται από ιδεοληψία και αμμορφωσιά. Όπως και να ‘ναι πρόκειται για τους χρήσιμους ηλίθιους που πάντα χρησιμοποιούνται από ένα στρεβλό σύστημα για την επιβίωσή του…
Τι συμβαίνει όμως όταν από επίσημες φωνές πλέον του ίδιου του συστήματος ακούγονται αλήθειες που επιβεβαιώνουν τις υποψίες μας…;
Διαβάστε με προσοχή την παρακάτω συνέντευξη, συνδυάστε αυτά που λέγονται με όσα τελευταία σας βομβαρδίζουν τα μέσα προπαγάνδας και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

«Η ΕΚΤ προκάλεσε την ελληνική κρίση με στόχο την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ»

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ασκούσε πολιτική ραγδαίας πιστωτικής επέκτασης στις χώρες της γεωγραφικής περιφέρειας της ευρωζώνης και μηδενικής επέκτασης στη Γερμανία, προκαλώντας ασύμμετρους οικονομικούς κύκλους εντός τη ζώνης και φούσκες που οδήγησαν στην παρούσα κρίση, είπε, μιλώντας στο naftemporiki.gr ο καθηγητής Διεθνούς Τραπεζικής στο πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον και διευθύνων σύμβουλος της Providence Asset Management Ρίτσαρντ Βέρνερ.

Μάλιστα ο καθηγητής τονίζει ότι οι αρχιτέκτονες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, που σύμφωνα με τον ίδιο επιθυμούσαν τη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, γνώριζαν ότι το σύστημα του ευρώ δεν θα λειτουργούσε χωρίς την ύπαρξη ενός ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, η δημιουργία του οποίου θα απαιτούσε να υπάρξει μία κρίση. Το μοναδικό λογικό συμπέρασμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ότι «οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της ΕΚΤ» δημιούργησαν την κρίση αυτή με στόχο την πολιτική ενοποίηση της ΕΕ.

Ο Γερμανός καθηγητής μας μίλησε με αφορμή πρόσφατο άρθρο του στην ιαπωνική εφημερίδα Yiomiuri, στο οποίο υποστήριζε ότι η ΕΚΤ πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες ως προς την κρίση χρέους της Ελλάδας.

Ποιος ήταν ο ρόλος της ΕΚΤ στο ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης;

«Ο βασικός της ρόλος ήταν στα χρόνια πριν το ξέσπασμα της κρίσης – είναι ένας ρόλος που δεν είναι ευρέως γνωστός, κάτι στο οποίο έχει συμβάλει και η ίδια η ΕΚΤ. Αυτό που μας λέει η ΕΚΤ, όπως και άλλες κεντρικές τράπεζες, είναι ότι τα επιτόκια είναι το κύριο εργαλείο άσκησης της νομισματικής πολιτικής. Τώρα, ειδικά στην περίπτωση της Ευρώπης, είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι αυτό δεν ισχύει, καθώς τα επιτόκια ήταν ίδια για όλες τις χώρες της ευρωζώνης αλλά τα μέλη της βρίσκονταν σε πολύ διαφορετικές φάσεις του οικονομικού κύκλου. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι οι κύκλοι αυτοί δεν καθορίζονταν από τα επιτόκια. Ποια ήταν λοιπόν η αιτία; Προκύπτει ότι ήταν ένας άλλος νομισματικός παράγοντας που βρίσκεται υπό την εποπτεία της ΕΚΤ, δηλαδή το ύψος των πιστώσεων. Όλοι θα συμφωνούσαν ότι ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών είναι να ελέγχουν την προσφορά χρήματος και συνεπώς τη δημιουργία πιστώσεων, τη χορήγηση τραπεζικών δανείων.

Αν κοιτάξουμε τι έκανε η ΕΚΤ, η εικόνα που προκύπτει είναι ασυνήθιστη. Μόλις ιδρύθηκε ως η κεντρική τράπεζα της ζώνης του ευρώ, ακολούθησε την εξής πολιτική. Κατ’ αρχήν έκλεισε τελείως τη «βρύση» των δανείων στη Γερμανία – η πιστωτική επέκταση των τραπεζών πήγε από περίπου 10% σχεδόν αμέσως στο μηδέν , και έχει παραμείνει γύρω στο μηδέν έκτοτε. Αυτό εξηγεί γιατί η γερμανική οικονομία είχε πολύ χαμηλή ανάπτυξη από τότε που ιδρύθηκε η ΕΚΤ. Την ίδια στιγμή, η ΕΚΤ δημιούργησε τεράστια πιστωτική επέκταση στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και, μόλις μπήκε και αυτή στο ευρώ, στην Ελλάδα. Η πιστωτική επέκταση των τραπεζών έχει υπάρξει διψήφια, σε μερικές χώρες στα επίπεδα του 20 με 30% σε ετήσια βάση.

Άλλη μία σημαντική πληροφορία, που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι – τι εννοούμε όταν λέμε χρήμα; Οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι τα νομίσματα και τα χαρτονομίσματα που εκδίδει η κεντρική τράπεζα. Στην πραγματικότητα τα χρήματα των κεντρικών τραπεζών είναι μόλις 2% ή και 1% της συνολικής προσφοράς χρημάτων. Από πού προέρχεται το υπόλοιπο 98%; Η απάντηση είναι ότι η προσφορά χρήματος δημιουργείται από το τραπεζικό σύστημα, που είναι και ο λόγος για τον οποίο οι τράπεζες είναι τόσο σημαντικές και ο λόγος για τον οποίο ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών είναι να εποπτεύουν τις τραπεζικές πιστώσεις. Η χορήγηση τραπεζικών δανείων είναι στην πραγματικότητα δημιουργία χρήματος. Αυτό που έκανε η ΕΚΤ ήταν να δημιουργήσει ραγδαία ανάπτυξη των δανείων, στην πραγματικότητα φούσκες τεραστίων διαστάσεων, στις περιφερειακές γεωγραφικά χώρες, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, τη στιγμή που στη Γερμανία έκλεισε τη «βρύση».

Οι επιπτώσεις είναι ξεκάθαρες και, είχα προειδοποιήσει πριν από χρόνια γι’αυτό, όταν δημιουργείς φούσκες, αυτές θα σπάσουν, προκαλώντας ύφεση και κρίσεις. Το άλλο που συμβαίνει είναι ότι, όταν υπήρχε συνεχής ανάπτυξη, οι κυβερνήσεις, και όχι μόνο της Ελλάδας, θεωρούσαν ότι τα έσοδά τους ήταν σε ανοδική τροχιά, οπότε αύξαναν τις δαπάνες τους. Η ΕΚΤ λοιπόν ασκούσε λανθασμένη νομισματική πολιτική, που δημιούργησε μη βιώσιμες φούσκες και μη βιώσιμες κυβερνητικές δαπάνες, οπότε δεν έκανε σωστά τη δουλειά της. Όταν έσπασαν οι φούσκες είχαμε αυτό που μας συμβαίνει τώρα – τραπεζικές και δημοσιονομικές κρίσεις και, μέσω των αυξημένων δαπανών που οι κυβερνήσεις ενθαρρύνονταν να κάνουν, έχουμε το ζήτημα της κρίσης κυβερνητικού χρέους».

Η επόμενη ερώτηση είναι ασφαλώς γιατί να ακολουθήσει η ΕΚΤ τέτοιου είδους ασύμμετρη πολιτική;

«Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Βρίσκομαι αυτή τη στιγμή σε ένα συνέριο στο Λονδίνο. Παρών είναι και ένας από τους συγγραφείς της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Πρόκειται για τον κ. Ζακ Αταλί (σ.σ. είχε τελέσει σύμβουλος του πρώην προέδρου Φρανσουά Μιτεράν) ο οποίος ανέφερε κάποια αξιοσημείωτα πράγματα σχετικά με το ερώτημά σας. Όταν συντάσσαμε την συνθήκη του Μάαστριχτ, είπε ο ίδιος, γνωρίζαμε ότι το ευρώ θα περνούσε κρίση, γνωρίζαμε ότι το σύστημα δεν θα λειτουργούσε χωρίς τη δημιουργία ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, δεν θα λειτουργούσε ποτέ, όπως είπε. Γνωρίζαμε ότι πρέπει να περάσουμε από μία κρίση ώστε να ιδρύσουμε ευρωπαϊκό υπουργείο οικονομικών. Αυτό λοιπόν το οποίο παρακολουθούμε τώρα είναι πραγματικά αξιοσημείωτο και έχει να κάνει πολύ λιγότερο με την Ελλάδα απ’ ό,τι νομίζει ο κόσμος. Έχει να κάνει πολύ περισσότερο με το σχέδιο της Ευρώπης, και όταν λέω Ευρώπη εννοώ εδώ τις Βρυξέλλες και τους τεχνοκράτες της ΕΚΤ, να δημιουργήσουν ένα νέο κράτος, μιλάμε για μία ιστορική στιγμή που αφορά στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης.

Πριν τη συνθήκη του Μάαστριχτ είχαν καταφέρει να μεταφέρουν εποπτικές εξουσίες στις Βρυξέλλες. Με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ μετέφεραν την εξουσία της νομισματικής πολιτικής στην ΕΚΤ. Αυτό που έλειπε ήταν το τρίτο βήμα – είχαμε την εποπτεία, τη νομισματική πολιτική, το τρίτο είναι η δημοσιονομική πολιτική. Όταν έχεις τη δύναμη να φορολογείς και να δαπανάς σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τη δύναμη να εκδίδεις ομόλογα και να αποφασίζεις πώς θα δαπανώνται τα χρήματα, και οι εθνικοί προϋπολογισμοί υπόκεινται σε ευρωπαϊκό έλεγχο, τότε όλα είναι πλήρη, έχεις δημιουργήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης και αυτό είναι που ήθελαν οι συντάκτες της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όπως παραδέχονται τώρα.

Αυτό δίνει άλλη διάσταση στα όσα έκανε μέχρι τώρα η ΕΚΤ. Η τράπεζα ξαφνικά αποκάλυψε τις πραγματικές της προθέσεις πριν από μία εβδομάδα. Μέχρι τότε ήταν ιδιαίτερα ευαίσθητη σε οποιονδήποτε υπαινιγμό ότι μπορεί να υποκύψει σε πολιτικές πιέσεις, τόνιζε ότι είναι ανεξάρτητο, αντικειμενικό ίδρυμα που επιχειρεί να πετύχει αποκλειστικά οικονομικούς στόχους. Υποστήριζαν ότι δεν υπακούν σε καμία κυβέρνηση, δεν υποκύπτουν σε πολιτικές πιέσεις. Ωστόσο πριν από μία εβδομάδα η ΕΚΤ αποκάλυψε ξαφνικά τις πραγματικές της προθέσεις, ότι έχει πράγματι πολιτικό χαρακτήρα, ότι χρησιμοποιεί τη νομισματική πολιτική για πολιτικούς στόχους, θέλοντας να δημιουργήσει ευρωπαϊκό υπερκράτος, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, με μία κεντρικά ασκούμενη δημοσιονομική πολιτική. Και αυτό γιατί συμφώνησε να αγοράσει ομόλογα εφόσον υπάρχει περισσότερος έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών από τις Βρυξέλλες.

Ακόμα δεν έχουμε φτάσει εκεί, δεν έχουν ακόμα πραγματοποιήσει όλους τους στόχους τους, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της ΕΚΤ, οπότε δυστυχώς η κρίση θα συνεχιστεί. Ωστόσο η νομισματική πολιτική έχει συνδεθεί με τον πολιτικό στόχο της δημιουργίας ενός νέου έθνους-κράτους στην ΕΕ που θα ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα είναι μόνο ένα πιόνι στο παιχνίδι»

Βασικά υπονοείτε ότι η ΕΚΤ προκάλεσε επίτηδες την κρίση στην Ελλάδα ώστε να υπάρξει στενότερη πολιτική ένωση εντός της ΕΕ και της ευρωζώνης;

«Νομίζω ότι αυτό είναι το μοναδικό συμπέρασμα στο οποίο μπορεί κανείς να καταλήξει. Αν κοιτάξει τα γεγονότα, την πολιτική που ακολούθησε η ΕΚΤ τα τελευταία δέκα χρόνια και τις δηλώσεις από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της τράπεζας, καθώς και των συντακτών της Συνθήκης του Μάαστριχτ, αυτών που επιθυμούν τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού κράτους, όλοι έλεγαν ότι θα έχουμε μια κρίση με το να δημιουργήσουμε μία κεντρική τράπεζα αλλά όχι ενιαία δημοσιονομική πολιτική. Και αντί να λένε ότι δεν πρέπει να δημιουργήσουμε την ΕΚΤ ή το ευρώ μέχρι να ολοκληρώσουμε την πολιτική ένωση μέσω δημοκρατικών διαδικασιών, λένε, ωραία, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε κρίση, οπότε ας το κάνουμε.

Έτσι οι Βρυξέλλες και η ΕΚΤ, σύμφωνα με το Ζακ Αταλί, δεν εξεπλάγησαν από αυτήν την κρίση. Παρατηρώντας την πολιτική της ΕΚΤ στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, πρέπει κανείς να πει ότι τίποτα δεν προκαλεί έκπληξη. Αυτό μας αφήνει με την πιθανότητα, που προκαλεί σοκ, ότι οι κρίσεις αυτές προκλήθηκαν επίτηδες με στόχο την επίτευξη του πολιτικού στόχου της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης. Αν, όπως λένε όλοι όσοι εμπλέκονται, ότι η κρίση είναι ευκαιρία, πρέπει να τη χρησιμοποιήσουμε για να ενοποιήσουμε την Ευρώπη, αν η κρίση είναι τόσο καλή, τότε δεν είναι πολύ μακριά από το να πουν ότι κάποια στιγμή πρέπει να δημιουργήσουμε μία κρίση».

Μία συνέντευξη στην ΑΛΙΝΑ ΣΑΡΑΝΤΗ από τη «naftemporiki.gr»

Η λεηλασία μέσω ΔΝΤ και η αφασία του Ελληνικού λαού!

Η κομπίνα καλοστημένη, δε λέω! Καλοστημένη από τα αφεντικά των πολιτικάντηδων-ανδρείκελων που πολλοί ψήφισαν καταπίνοντας αμάσητο,για άλλη μία φορά, το γνωστό παραμύθι… Το θέατρο όμως των ανδρείκελων κακοπαιγμένο και αποκαλυπτικό! Κι όμως, ούτε το κακοπαιγμένο θέατρο, ούτε τα απροκάλυπτα ψέμματα, ούτε οι αντιφάσεις και οι παλινωδίες, ούτε ακόμα και η τόσο άθλια εξαπάτηση στάθηκαν ικανά να αφυπνίσουν και να ξεσηκώσουν έναν λαό που έπεσε θύμα τόσο μεγάλων απατεώνων! Τελικά κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν και την τύχη που του πρέπει…

Ο δήθεν «περήφανος» και «ανυπόταχτος» Ελληνικός λαός δεν ήταν παρά μια φούσκα που έσκασε στα μούτρα μας με πάταγο, αντίστοιχο της οικονομικής «ανάπτυξης» που δεν ήταν παρά μία φούσκα που απέφερε δισεκατομμύρια στους επιτήδειους βουλιάζοντας στο ανύπαρκτο χρέος τους λαούς. Μη βιαστείτε να διαφωνήσετε! Μιλάω για ανύπαρκτο χρέος διότι χτίστηκε πάνω σε ανύπαρκτο χρήμα! Οι τράπεζες κατασκεύαζαν εικονικό χρήμα που δάνειζαν σε αφερέγγυους πελάτες (τη φερεγγυότητα τη χρειάζεται κανείς όταν κινδυνεύει ο πραγματικός πλούτος) και με διάφορα κομπιναδόρικα χρηματοπιστωτικά προϊόντα κάποιοι έβγαζαν (και συνεχίζουν να βγάζουν) πάρα πολλά. πουλώντας μελλοντικές αξίες. Έτσι κινούνταν το εμπόριο, η κατανάλωση αγαθών πλασματικών αναγκών, διάφορες παρασιτικές υπηρεσίες κοκ… Οι τράπεζες σου έδιναν δάνειο να αγοράσεις ό,τι μπορείς να φανταστείς προκειμένου να τροφοδοτείται η κατανάλωση, αφού προηγουμένως σε είχαν πείσει ότι κάθε άχρηστη βλακεία σού ήταν απαραίτητη! Έτσι κάποιοι λίγοι που κρύβονται πίσω από μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες κονόμησαν από τη βλακεία σου και ανδρώθηκαν, έγιναν κολοσσοί! Και φυσικά οι τράπεζες δάνειζαν χρήμα που δεν είχαν παίρνοντας δανεικά(!) και εσύ ζούσες στην ψευτοπολυτέλεια και την δανεική ευημερία δημιουργώντας χρέη, κοινώς με δανεικά! Κάποιοι όμως έβγαζαν πολλά από αυτή την καλοστημένη και καλομελετημένη κομπίνα και δεν ήταν άλλοι από τους ενδιάμεσους και τις κεντρικές τράπεζες που έχουν το δικαίωμα εκτύπωσης χρήματος και άσκησης οικονομικής πολιτικής… Όμως γιατί να σε νοιάζει εσένα αυτό; Εσύ πέρναγες καλά, είχες αντικαταστήσει την ανάγκη για πνευματική τροφή με καταναλωτικές μπούρδες και θεωρούσες ότι είσαι κάτι όταν επιδείκνυες το ακριβό αυτοκίνητο και την πιστωτική, το δικαίωμα δηλαδή στη ζωή με δανεικά! Είχες καβαλήσει τόσο πολύ το καλάμι που δεν μπορούσες καν να αντιληφθείς ότι η πουτανίτσα που στην έπεφτε και σου άδειαζε το πορτοφόλι ερχόταν μόνο για αυτό! Νόμιζες ότι είσαι μάγκας και ξύπνιος… Και αφού δεν καταλάβαινες αυτό το τόσο απλό (με την γκομενίτσα) πού να καταλάβεις πώς στήνονται οι μεγάλες κομπίνες που αποτελείς μέρος τους και δεν είσαι παρά το πιόνι κάποιων που θα τους αποφέρει πολλά…!

Όταν σε δάνειζαν αφειδώς κάποιοι το ανύπαρκτο χρήμα τους, σε μετέτρεπαν ταυτόχρονα σε σκλάβο τους! Σου έδιναν λοιπόν δάνειο να περνάς καλά, με την υποχρέωση να πληρώσεις την καλοπέρασή σου πολύ ακριβότερα… Το βασικότερο σημείο του κόλπου των τραπεζιτών ήταν ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να αποπληρώσεις! Σε έβαζαν όμως να υπογράφεις κάτι «ψιλά γράμματα» που τους έδιναν το δικαίωμα να σου πάρουν και το σπίτι για χίλια ευρώ… Και εσύ υπέγραφες! Ποιος νοιάζεται για τα «ψιλά γράμματα»…; Κάποιοι όμως, πιο ξύπνιοι από σένα, τα είχαν υπολογίσει όλα! Ήξεραν τι έχεις και δεν έχεις και πόσα μπορούν να βγάλουν από τη βλακεία σου… Ήξεραν πώς να σε κάνουν να δουλεύεις για τη δόση (με τοκογλυφικούς όρους) και ότι αν δε μπορείς να πληρώνεις πλέον θα σου έπαιρναν το τάδε περιουσιακό στοιχείο αξίας… ‘Ηξεραν ότι τα πολιτικά ανδρείκελα που σου προβάλουν και ψηφίζεις, ελέω τηλεόρασης και απέραντης βλακείας και αμορφωσιάς, ήταν του χεριού τους και υπηρέτες του παιχνιδιού που παιζόταν στις πλάτες σου… Ήξεραν ότι έπαιζαν ένα παιχνίδι που οι ίδιοι είχαν στήσει με ελεγχόμενο ρίσκο… Και βέβαια σε έπεισαν ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς πιστωτική και δανεικά και ότι οι τράπεζες είναι απόλυτα απαραίτητες για την οικονομία! (Κράτα το αυτό…)

Αφού λοιπόν δεν ήσουν και δεν είσαι ικανός να ορίσεις τον εαυτό σου και την τύχη σου, αφού δεν είσαι ικανός να αντιληφθείς πέρα από τη μύτη σου, πώς σου ζητάνε κάποιοι (και εγώ μαζί) να αντιληφθείς το μεγάλο παιχνίδι; Αυτό είναι για τα «μεγάλα κεφάλια»… Τι μπορείς να κάνεις εσύ…; Πώς να αντιδράσεις όταν βρίσκεσαι σε απόλυτη αφασία τόσα χρόνια και ο εγκέφαλός σου έχει λαπαδιάσει από το καθημερινό τηλεοπτικό πορνό που σου πλασάρεται από το πρωί ως το βράδυ και έχουν εθιστεί σε αυτό όλες οι ηλικίες…; Ο εκμαυλισμός μίας ολόκληρης κοινωνίας μέσω της σαπίλας της τηλεόρασης! Αλήθεια σκέφτηκες ποιοι είναι πίσω από την τηλεόραση και ποιοι εξυπηρετούνται από την αποβλάκωσή σου…; Σκέψου το λίγο και θα συνειδητοποιήσεις ότι έχει απόλυτη σχέση με τα προηγούμενα…

Αφού λοιπόν δεν είσαι ικανός να ορίσεις ούτε τον μικρόκοσμό σου, σκέφτηκες ότι κάποιοι άλλοι είναι «αρμόδιοι» και «ικανοί» να ορίσουν το μέλλον σου και το μέλλον των παιδιών σου… Αφέθηκες λοιπόν και τους άφησες να σε πάνε ό,που θέλουν και να κανονίζουν τα πράγματα. Ούτε όταν εμφανίστηκε το παιχνίδι που παίζουν στις πλάτες σου νοιάστηκες! Ούτε καν σκέφτηκες ότι πρέπει να τους ζητήσεις το λόγο! Γιατί να σκοτίζεσαι…; Δε σου φτάνουν οι υπόλοιπες σκοτούρες σου…; Άλλωστε είναι γνωστό ότι «οι πολιτικοί κλέβουν», ότι «δεν τιμωρούνται», ότι «κάτι πρέπει να ψηφίσεις αφού όλοι ίδιοι είναι» και ότι «ένας από τους δύο πρέπει να βγει»! Σ’ το είπε και η τηλεόραση και, ως γνωστόν, «ό,τι λέει η τηλεόραση είναι αλήθεια»!!! «Αφού το είπε η τηλεόραση…»;

Άφησες λοιπόν την ευθύνη της ζωής σου σε κάποιους άλλους με το άλλοθι «τι να κάνω εγώ… άλλος αποφασίζει…» και γύρισες στην εύπεπτη τηλεαποβλάκωση… Αντί να είναι πρόβλημά σου «τι μαθαίνει το παιδί σου στο σχολείο»… έγινε πρόβλημά σου «ποιος είναι ο γκόμενος της ξανθιάς…», αντί να απαιτείς εξηγήσεις για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, διψούσες να μάθεις το κουτσομπολιό για την ιδιωτική ζωή του αγράμματου τραγουδιάρη…, αντί να ζητάς εξηγήσεις για την καταπάτηση των νόμων από αυτούς που έπρεπε να τους τηρούν με θρησκευτική ευλάβεια, αγωνιούσες για το ποιος θα είναι ο επόμενος «τίποτα» που θα κερδίσει το τηλεσκουπίδι-ριάλιτι…
Mέσα στην αφασία σου δε σκέφτηκες ότι όταν το αφεντικό («κυρίαρχος» λαός) αφήνει ασύδοτο το διαχειριστή
(πολιτικάντηδες, «ηγετίσκοι» και λοιποί συνέταιροι) ο
διαχειριστής βάζει το δαχτυλάκι στο μέλι και κοιτάζει μήπως το αφεντικό τον πάρει χαμπάρι… Όταν καταλάβει ότι κανείς δεν το αντιλήφθηκε, βάζει το κουτάλι… μετά παίρνει την κουτάλα… και αφού το αφεντικό «αγρόν ηγόραζε» μπήκε μέσα χέρια πόδια και έκλεβε όσο μπορούσε! Κάτι ακούστηκε, κάτι ψυλλιάστηκε το αφεντικό, κάτι πήραν τα αυτιά του αλλά, δε βαριέσαι…, δεν ασχολήθηκε… Όταν κόπασε ο θόρυβος και το αφεντικό γύρισε στη συνήθη αφασία του, ο διαχειριστής κάλεσε και το σόι του στο πάρτυ… και τους φίλους του… και σιγά-σιγά όλο το συφερτό ώστε να μοιράζονται το μέλι και να μένει μεταξύ τους το μυστικό καλά φυλαγμένο… Μπορεί να χρειάστηκε να μπουν λίγο περισσότεροι στο παιχνίδι και στη μοιρασιά (μήπως δικά τους ήταν;) αλλά έτσι διασφαλίστηκε καλά η ομερτά! Όταν ξεπρόβαλε κανένα σκάνδαλο (ελεγχόμενο και αυτό αφού σου είπα ποιοι σε ενημερώνουν) θα το αναλάμβανε η «δικαιοσύνη» ! Είπαμε, αφού σε διαβεβαίωνε η τηλεόραση, το πρόβλημα θα λυνόταν… για αυτούς με λίγο μέλι από την κουτάλα! Έτσι περνούσαν (και περνάνε) αυτοί καλά και εσύ… στην αφασία σου!!!

Έτσι με την αφασία σου, την αμορφωσιά και τη βλακεία σου, ο διαχειριστής αφέθηκε ασύδοτος και καβάλησε το καλάμι! Από υπάλληλός σου και υπόλογος σε σένα έγινε αφεντικό, σου αφαίρεσε το δικαίωμα να τον ελέγχεις, σου πήρε την «εταιρεία» ολόκληρη κάνοντάς την δική του και σε πέταξε στο περιθώριο! Σου άφησε όμως την ψευδαίσθηση να διαλέγεις διαχειριστή… Σου το είπε η τηλεόραση που κανονίζει και ποιος είναι κατάλληλος κατά περίπτωση για τη δουλειά! Αυτό που «ξέχασε» να σου πει η τηλεόραση και που ούτε σκέφτηκες να ψάξεις (πού να βάζεις σκοτούρες στο κεφάλι σου, αυτά είναι «ψιλά» γράμματα σαν… της τράπεζας!) είναι η σχέση των εναλλασόμενων διαχειριστών και ποιους υπηρετούν τελικά αφού αποσκίρτησαν από την υπηρεσία σου… Έκαναν μπίζνες με τα λεφτά σου, φορτώνοντάς σε χρέη και αποκομίζοντας κέρδη για τον εαυτό τους, το συφερτό που διαφυλάσσει την ομερτά και… τα ξένα αφεντικά που παίζουν το χοντρό παιχνίδι με την πολύ μεγάλη κονόμα! Κάπου-κάπου σου έστελναν μηνύματα για το ποιον υπηρετούν πλέον αλλά δεν ήθελες να τα ακούσεις… Εκχώρησες τη εξουσία σου και έγινες κομπάρσος στο παιχνίδι που στήθηκε ενώ θα έπρεπε να είσαι κυρίαρχος! Κατάπινες αμάσητη την καραμέλα ότι «θα αποφανθεί η δικαιοσύνη» και ότι «έχουμε δημοκρατία» και δεν κατάλαβες ποτέ ότι άλλος ορίζει τα πράγματα… Τους άφησες τόσο ασύδοτους που πλέον δε χρειάζονται ούτε οι μάσκες! Μπορούν να σε κλέβουν απροκάλυπτα και να σε λεηλατούν, να σου παίρνουν ό,τι κατακτήθηκε με αγώνες, να σου φορτώνουν τα χρέη και να σου στέλνουν το λογαριασμό, να μοιράζουν την πατρίδα σου και να κάνουν μπίζνες στην πλάτη σου και συ να παραμένεις στην αφασία σου!!!

Ήσουν και είσαι σε τόση αφασία που (βάζω στοίχημα) θα απορούν και αυτοί που έστηναν την κομπίνα σε βάρος σου με τόση επιμέλεια, μεθοδικότητα και μυστικότητα… Θα έχουν μείνει με ανοιχτό το στόμα και με την απορία: «Μα καλά, .ηταν τόσο εύκολο να τους τα πάρουμε όλα και να μην ανοίξει ρουθούνι…; Γιατί το κουράζαμε τόσο καιρό…;»

Αφού λοιπόν σου φόρτωσαν χρέη και σε έπεισαν ότι αποτελεί υποχρέωσή σου αδιαμφισβήτητη να τα ξεπληρώσεις διότι είναι θέμα «αξιοπιστίας» και «τιμής» (!) ο ρόλος των «ηγετίσκων»-ανδρείκελων τελείωσε και μπήκαν στο παιχνίδι τα μεγάλα αφεντικά. Τα ανδρείκελα (που εσύ τους παρέδωσες την εξουσία) ανέλαβαν τον πραγματικό τους ρόλο που δεν είναι άλλος από του εντεταλμένου στην υπηρεσία των μεγάλων αφεντικών (αυτών που κρυφά πάντα υπηρετούσαν)! Τόσα χρόνια τώρα εναλλάσονται εντέχνως στην εξουσία (που ηθελημένα τους παρέδωσες) τα ανδρείκελα που φέρνουν τα πράγματα εκεί που έχουν διαταχθεί… Έτσι είναι το παιχνίδι! Κάθε ένας από αυτούς όταν πάρει την εξουσία, σου αφαιρεί ένα κομμάτι από τα δικαιώματά σου… Ο επόμενος αφαιρεί κάτι ακόμα (χρεώνοντας στον προηγούμενο το ότι δεν μπορεί να τηρήσει το πρόγραμμά του!) και αναλόγως την αντίδραση κρίνεται και μέχρι ποιου σημείου θα φτάσει η ασυδοσία τους… Έτσι πήγαινε το παιχνίδι μέχρι που κάτι(;) έγινε η αιτία για την επιτάχυνση του σκοπού…

Το παιχνίδι αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αφορά τον έλεγχο του πραγματικού πλούτου παγκοσμίως και δεν είναι άλλο από την «παγκοσμιοποίηση» που μία διεφθαρμένη και διεστραμένη ελίτ ονειρεύεται! Η ΕΕ δεν αποτελεί παρά ένα μέρος αυτής της παγκοσμιοποίησης… Πώς θα πετύχαιναν τον έλεγχο των λαών ή σωστότερα των μαζών…; Μέσω του χρέους! Θυμάστε που προανέφερα ότι η τράπεζα μέσω του χρέους σε έκανε σκλάβο της…; Σε εθνικό επίπεδο συμβαίνει ακριβώς το ίδιο μέσω του δημοσίου χρέους!Κι αυτοί άλλωστε δανείζονταν με τον ίδιο τρόπο, ανεξέλεγκτα και με ένα επιπλεόν προνόμιο… Άλλος θα καλούνταν να πληρώσει το λογαριασμό!

Όταν το 2008 έσκασε η φούσκα των πλασματικών κερδών και της πλασματικής οικονομίας που στηρίζονταν σε ανύπαρκτες εικονικές μελλοντικές υπεραξίες, οι μεγαλοτραπεζίτες όλου του κόσμου (διεθνής η κομπίνα γαρ) μαζεύτηκαν και έδωσαν εντολή στις ορντινάντσες τους «ηγέτες»… (υποθέτω ότι θυμάστε τις συναντήσεις και την κινητικότητα ανά τον κόσμο των εν λόγω κυρίων!) Η εντολή ήταν η αρπαγή του πραγματικού πλούτου από τους τραπεζίτες, για να αντικαταστήσουν την απώλεια της εικονικής οικονομίας με πραγματικές αξίες. Το μεγάλο κόλπο μπήκε σε εφαρμογή και η πραγματική οικονομία λεηλατήθηκε προκειμένου να μετακυλιστεί η «φούσκα» των τραπεζιτών στους φορολογούμενους πολίτες. Έτσι τα χρέη της «φούσκας» έγιναν πραγματικό χρέος στην πλάτη των πολιτών. Τα ΜΜΕ ανέλαβαν την εξαπάτηση και την προπαγάνδα… την πλύση εγκεφάλου ότι οι τράπεζες πρέπει να σωθούν από τα κράτη! (Αφού σε είχαν πείσει για τη σπουδαιότητα των τραπεζών!) Τότε ξεχάστηκε κάθε έννοια ανταγωνισμού και ελεύθερης οικονομίας και δεν αμφισβητήθηκε η «υποχρέωση» των πολιτών να σώσουν τις τράπεζες!!! Και φυσικά οι λαοί (πόσω μάλλον ο κοιμισμένος ελληνικός λαός) δεν εξεγέρθηκαν και δεν αμφισβήτησαν την ανάγκη να πληρώσουν τη ζημιά! Οι τράπεζες έχασαν «αέρα» που τον αντικατέστησαν με πραγματικό χρέος που φορτώθηκαν οι πολίτες για τη σωτηρία των τραπεζιτών!!! Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη παγκόσμια λεηλασία…

Τώρα βρισκόμαστε στη δεύτερη φάση του σχεδίου και πιθανότατα στην ολοκληρωτική υποδούλωση των λαών (της ευρώπης σίγουρα) αν δεν εξεγερθούν και δεν ξυπνήσουν από το λήθαργο και την αφασία τους… Με πρόφαση τα ελλείματα και τα χρέη και όχημα το ΔΝΤ, τον οργανισμό κομπίνα που στήθηκε για την υλοποίηση του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης (σχέδιο και όραμα πολύ παλιό που ενίοτε μεταλλάσεται και προσαρμόζεται στις ανάγκες της εποχής), ετοιμάζεται η μεγάλη λεηλασία των πραγματικών πλουτοπαραγωγικών πηγών που θα οδηγήσει στην απόλυτη εξαθλίωση των πολιτών άρα και τον απόλυτο έλεγχό τους. Το ΔΝΤ δεν είναι παρά ο διαχειριστής που θα ορίσει ποιος θα πάρει τι και που πίσω από αυτό κρύβονται αυτοί που παίζοντας με τις αγορές, τα spreads και τον δανεισμό γενικότερα, μας οδήγησαν υπό την ηγεμονία του… Φυσικά τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει αν οι «ηγέτες» δεν ήταν εντεταλμένοι των συμφερόντων του ΔΝΤ και ο Ελληνικός λαός βυθισμένος στην απάθεια και την αφασία του. Ο Παπανδρέου ήταν απλώς αυτός που επιλέχθηκε για να ξεπουλήσει τη χώρα φθηνά με άλλοθι τους προηγούμενους, μέρος του ίδιου κόλπου! Η πολιτική σπείρα υπηρετεί τα μεγάλα αφεντικά της στην επίτευξη του στόχου, έναντι της ανάλογης αμοιβής… Και φυσικά όταν ο λύκος μυριστεί ψητό ορμάει! Με όχημα την Ελλάδα που παραδόθηκε χωρίς καμία αντίδραση και τον ελληνικό λαό που αφέθηκε στην παράδοσή του και στο ξεπούλημά του χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και περηφάνειας… και πριν καλά-καλά πάρει χαμπάρι κανένας άλλος το χοντρό παιχνίδι… το ΔΝΤ εισβάλει στην ευρώπη! Τα ανδρείκελα- «ηγέτες» αποκαλύπτονται και απαιτούν να υποδουλωθούν όλοι οι εργαζόμενοι στις εντολές των αφεντικών τους…

  • Κανείς δε μας είπε τελικά αφού ολοι χρωστάνε σε ποιον χρωστάνε…
  • Κανείς δε μας εξήγησε γιατί οι πολίτες πρέπει να φτωχύνουν και να πεινάσουν για να επιτευχθούν οι στόχοι, ποιοι όρισαν τους στόχους και ποιους υπηρετούν…
  • Κανείς δε μπήκε στον κόπο να μας εξηγήσει ποιος είναι ο σκοπός των «ηγετών» όταν δεν υπηρετούν τους λαούς τους…
  • Κανείς δε θεώρησε ότι τουλάχιστον μας οφείλει μία λογική εξήγηση για το λόγο που πρέπει εγώ ως πολίτης να σώσω τον τραπεζίτη που ποτέ δε μοιράστηκε μαζί μου τα κέρδη του…

Φυσικά κανείς δεν μας εξήγησε… Μήπως του ζητήσαμε το λόγο…; Μήπως τον στείλαμε στο διάολο όταν μας έκλεβε ασύστολα…; Μήπως απαιτήσαμε την παραδειγματική τιμωρία του…; Μήπως απαιτήσαμε και επιβάλαμε στη «δικαιοσύνη» να κάνει τη δουλειά της…; Μηπως επιβάλαμε κάθαρση και τιμωρία…;

Αντίθετα, αφήσαμε του διεφθαρμένους να μας αρπάξουν τα πάντα!
Αφεθήκαμε στους διεφθαρμένους να κάνουν «κάθαρση»!
Μας χλευάζουν και μας κοροϊδεύουν και συνεχίζουμε να τους ανεχόμαστε!
Ακόμη πιστεύουμε ότι έχουμε δημοκρατία!!!

Δεν ξέρω τι θα συμβεί με τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς. Αυτό που ξέρω και βλέπω είναι ότι ο ελληνικός λαός είναι τόσο βυθισμένος στην απάθεια και στην αφασία του που δείχνει έτοιμος να δεχτεί τα πάντα. Γκρινιάζει αλλά θα πληρώσει! Μουρμουρίζει αλλά ανέχεται τους ίδιους διεφθαρμένους να του ορίζουν τη ζωή και να συνεχίζουν να τον κλέβουν! Ξεπουλιέται η χώρα σε όλα τα επίπεδα και δεν αντιδρά! Δέχεται να του αρπάξουν τα πάντα και ακόμη κοιτάζει πίσω από τα κομματικά γυαλιά και τις κομματικές του παρωπίδες. Ακόμη χαιρετάει τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη και τον κάθε μαλακάκη που πλέον του πετάει στα μούτρα ότι τον έχει για ηλίθιο που μπορεί να τον απομυζά!
Τις προάλλες ο Σαχινίδης δήλωσε δημόσια ότι το ΔΝΤ είχε αποφασιστεί από την αρχή… και κανείς δεν κουνήθηκε!
Λίγο καιρό πριν βγήκε στη φορά η κομπίνα με το άνοιγμα στους σορτάκηδες για να κερδοσκοπίσουν εις βάρος μας από τους Προβόπουλο-Παπακωνσταντίνου και κανενός δεν ίδρωσε το αυτί!
Ο πρωθυπουργός είπε ότι παρέδωσε την εθνική κυριαρχία και παραμένει στη θέση του!
Η οικονομική πολιτική της χώρας παραδόθηκε στα αρπαχτικά του ΔΝΤ-ΕΕ και στρώνεται το μεγάλο φαγοπότι!
Για την επιβολή των μέτρων και την πλήρη υποδούλωση καταλήθηκε κάθε νομιμότητα και λογική του συντάγματος και οι κύριοι αυτοί κυκλοφορούν ελεύθεροι και ασύδοτοι!
Για να είναι σίγουροι ότι δεν θα εμποδιστούν τα σχέδιά τ
ους οι εντεταλμένοι του ΔΝΤ (Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου),
μετατράπηκαν σε αυτοκράτορες και θα κάνουν ό,τι γουστάρουν και φυσικά ουδείς αντέδρασε ουσιαστικά!
Σου αφαίρεσαν όλα τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα «εν μία νυχτί» και ακόμα τους ανέχεσαι!
Οι «υποκλοπές» που ήταν «σημαία» του Πασόκ για τη διεφθαρμένη ΝΔ αποδείχτηκαν πταίσμα μπροστά στις μαζικές υποκλοπές που κάνει το παρακράτος του Πασόκ! Πέρασε στα «ψιλά» διότι ο εντεταλμένος χρήζει απόλυτης ασυλίας για τις παρανομίες του προκειμένου να πετύχει στο έργο που του έχει ανατεθεί…

Θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά ακόμη που αποδεικνύουν με τον πιο περίτρανο τρόπο την απάτη και το ρόλο του δοσίλογου και πουλημένου στα ξένα μεγαλοσυμφέροντα Παπανδρέου, το ρόλο των αρωγών του Σαμαρά- Καρατζαφέρη, ακόμα και το διασπαστικό ρόλο της δήθεν «αριστεράς» ώστε τίποτα να μην αφεθεί στη τύχη του… Θα οφελούσε όμως και σε τι…;
Αφού δεν είσαι ικανός να ξυπνήσεις ούτε όταν σου παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα, ούτε όταν σε καταδικάζουν στην απόλυτη ανέχεια, ούτε όταν σου λένε ότι θα πάρουν δάνεια για να εξοφλήσουν τα προηγούμενα δάνεια υποθηκεύοντας τη χώρα και πρέπει να είσαι υπάκουος για να δώσουν άλλα 25 δις στους τραπεζίτες που κινδυνεύουν, ούτε όταν σου λένε ότι θα πληρώσεις εσύ για να τρώνε αυτοί, ούτε όταν σου λένε ότι για την ασυλία τους τους δεσμεύει το σύνταγμα που για όλα τα άλλα το έχουν κάνει κουρελόχαρτο… και όλα αυτά σου τα λένε απροκάλυπτα πια διότι τόσο ισχυρούς και ακλόνητους τους έχεις κάνει να νιώθουν… τι άλλο θα μπορούσα να σου πω εγώ;

Μείνε στην αφασία σου και καλή τύχη! Ίσως όταν δεις το παιδί σου να πεθαίνει από την πείνα και τις αρρώστιες να ξυπνήσεις… ‘Ισως πάλι απλά να ήσουνα μία «φούσκα» που επιμελώς καλλιεργήθηκε… Ένα τίποτα, ανίκανο για οτιδήποτε καλύτερο… Ένα κορόιδο που θα το εκμεταλλεύονται και θα ζουν σε βάρος του οι άλλοι…
Ίσως να ήρθε η ώρα των «τίτλων τέλους»!

Υγ. Θα κάνω μία ύστατη προσπάθεια να σου δείξω τι σε περιμένει μπας και ξυπνήσεις την ύστατη ώρα και το προλάβεις, πράγμα που δεν το βλέπω…
Δες πώς παίζεται το παιχνίδι ξεπουλήματος και λεηλασίας μέσω του ΔΝΤ μέσα από το ντοκυμαντέρ του Solanas για την Αργεντινή… Πρόσεξε τις καταπληκτικές ομοιότητες αφού πρόκειται για την ίδια κομπίνα… Η μεγάλη διαφορά είναι ότι ο λαός της Αργεντινής αγαπούσε τον τόπο του και πέταξε έξω τα παράσιτα που τον εξαπατούσαν… Κατάλαβε ότι όλοι ήταν μέρος της κομπίνας και εξεγέρθηκε… Ίσως όχι όσο γρήγορα θα έπρεπε, όμως η λεηλασία της Αργεντινής ήταν από τις πρώτες μεγάλες κομπίνες του ΔΝΤ και δεν υπήρχε η σχετική πληροφόρηση. Τώρα που ξέρουμε, δικαιούμαστε να επιτρέψουμε να επαναληφθεί το ίδιο κόλπο…;

Η αναδιάρθρωση του χρέους παγίδα για τις υπερχρεωμένες χώρες

Η προηγούμενη Πέμπτη, 6 Μαΐου, που ψηφίστηκε με τη διαδικασία του κατεπείγοντος η παράδοση της χώρας στο μηχανισμό κατοχής της ΕΕ και του ΔΝΤ, θα καταγραφεί στην ιστορία με τα μελανότερα χρώματα. Όπως έχει ήδη καταγραφεί στη συνείδηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, που γνωρίζει τι σημαίνει αυτή η παράδοση. Ενώ όλοι εκείνοι που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τη βρώμικη δουλειά ελπίζοντας είτε σε κάποια θέση στο νέο καθεστώς κατοχής, είτε σε κάποιο κομμάτι από τη λεία, δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι οδηγώντας την χώρα στην καταστροφή έχουν ήδη καταστρέψει του εαυτούς τους. Η ιστορία δεν ανέχεται αυτουργούς ή μάρτυρες βρώμικων πράξεων. Κι αυτό θα το αντιληφθούν όλοι τους πολύ γρήγορα.

Τι ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα; «Δεν άκουσα και δεν έχει ακούσει κανένας εναλλακτική λύση. Πολύ θα το θέλαμε. Πείτε, εξηγήστε τι θα συμβεί αν χρεοκοπήσει η χώρα, αν κηρύξει στάση πληρωμών. Τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις, που όλοι κοπτόμαστε, κατά τα άλλα; Τι θα γίνει, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, με ένα κράτος που δεν μπορεί να δώσει τίποτα; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις των κόπων του ελληνικού λαού σε μια οικονομία που θα καταρρεύσει;» (Βουλή, 6/4)

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο κ. Παπακωνσταντίνου:«Το πρόγραμμα το οποίο προτείνουμε σήμερα στους Έλληνες πολίτες, δεν είναι εύκολο, είναι δύσκολο και για πολλούς πολίτες είναι οδυνηρό. Μπορούσαμε να το είχαμε αποφύγει; Θα μπορούσαμε να είχαμε επιχειρήσει να συνεχίσουμε μόνοι μας, να κηρύξουμε μόνοι μας πτώχευση και στάση πληρωμών. Μάλιστα είναι μια επιλογή που προτείνεται από διάφορες μερίδες. Να πούμε «δεν έχω να πληρώσω» και να βάλουμε τη χώρα σε μια δεκαετία ύφεσης και απόλυτης εξαθλίωσης, ιδιαίτερα των πιο φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού. Η Κυβέρνηση επέλεξε να μη βιώσει η χώρα αυτήν την εμπειρία.» (Βουλή, 6/4)

Δεν περιμένουμε από τον κ. Παπανδρέου να αναγνωρίσει εναλλακτικές λύσεις. Ποτέ κυβερνήτης αυτού του τόπου δεν αναγνώρισε ότι υπάρχει εναλλακτική πορεία από τον καταστροφικό μονόδρομο που έχει επιλέξει. Άλλωστε ο κ. Παπανδρέου έχει αποδείξει σ’ όλη την πολιτική του θητεία ότι αδυνατεί να αντιληφθεί οτιδήποτε υπερβαίνει τις εκάστοτε εντολές έξωθεν και άνωθεν. Ούτε βέβαια θα περιμέναμε τίποτε καλύτερο από έναν υπουργό οικονομικών, ο οποίος αδυνατεί να αντιληφθεί ότι εκπροσωπεί κυρίαρχο κράτος και δεν είναι πλέον υπάλληλος της ΕΕ και του ΔΝΤ. Είναι δύσκολο να βρει κανείς στη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου πιο ανεύθυνο και ευφάνταστο υπουργό οικονομικών από τον σημερινό, που μόνο με τις δηλώσεις του, περί «τιτανικού», περί επενδυτών που «θα χάσουν το πουκάμισό τους» αν επενδύσουν κατά της Ελλάδας και άλλα τέτοια φαιδρά έφεραν – σκοπίμως ή μη θα το δείξει η ιστορία – τις αγορές σε παροξυσμό εκθέτοντας τη χώρα στις πιο άγριες κερδοσκοπικές πιέσεις.

Όλο αυτό το διάστημα, κάθε κίνηση της κυβέρνησης για την «αποκατάσταση της αξιοπιστίας μας στις αγορές» στοίχησε πανάκριβα στη χώρα και το λαό της. Ποιος θα λογοδοτήσει για τα 13 δις ευρώ που έχει στοιχίσει η πολιτική της κυβέρνησης μέχρι σήμερα μόνο από τα αυξημένα επιτόκια δανεισμού; Ο Μπάμπης; Ποιος θα κληθεί να τα πληρώσει; Φυσικά, όπως πάντα, το γνωστό υποζύγιο, ο Έλληνας εργαζόμενος, ο Έλληνας μικρομεσαίος, ο Έλληνας συνταξιούχος.

Μόνο που αυτή τη φορά οι Έλληνες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, επαγγελματίες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, δεν καλούνται απλά να πληρώσουν το μάρμαρο, αλλά να αποδεχτούν την επίσημη υποθήκευση της χώρας τους από την ΕΕ και το ΔΝΤ για να κερδίσουν οι ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες, οι διεθνείς τοκογλύφοι και κερδοσκόποι που κατέχουν τα ελληνικά ομόλογα. Δεν φτάνει που την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει κυριολεκτικά από το υστέρημά του μιάμιση φορά το τρέχον δημόσιο χρέος, με το καθεστώς κατοχής που εισήγαγε η κυβέρνηση προβλέπεται μέσα στην επόμενη τριετία να το πληρώσει εξολοκλήρου άλλη μια φορά! Και παρόλα αυτά το δημόσιο χρέος προβλέπεται να αυξηθεί μέσα στην τριετία περίπου κατά 100 δις ευρώ. Αυτό είναι που υπόσχεται η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό.

Όταν ο πρωθυπουργός δήλωσε στο υπουργικό συμβούλιο της 3ης Μαΐου ότι «η αποφυγή της χρεοκοπίας είναι η εθνική κόκκινη γραμμή», δεν σκεφτόταν το εθνικό συμφέρον της χώρας, αλλά το συμφέρον των τραπεζών, των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων. Σκεφτόταν επίσης και «τη σταθερότητα του κοινού μας νομίσματος, τη σταθερότητα της Ευρώπης», όπως δήλωσε ο ίδιος μετά την άτυπη σύνοδο στις 7 Μαΐου. Όποιος έχει παρακολουθήσει τα σημειώματά μας γνωρίζει πια πολύ καλά, βήμα το βήμα, τον δρόμο που επέλεξε να ακολουθήσει η κυβέρνηση για να εξυπηρετήσει, αφενός, τους διεθνείς κερδοσκόπους και, αφετέρου, τη «διάσωση του ευρώ».

Όταν λοιπόν ο πρωθυπουργός και οι δικοί του εκφράζουν την αγωνία τους για «αποφυγή της χρεωκοπίας», δεν εννοούν την δεδομένη πτώχευση της χώρας, αλλά τη διασφάλιση με κάθε μέσο και τρόπο των τεράστιων υπερκερδών που προσδοκούν να απομυζήσουν από τη χώρα οι αγορές. Έστω κι αν χρειαστεί να ξεπουληθεί ολόκληρη η χώρα, να καταστραφεί και να πολτοποιηθεί από τον «μηχανισμό στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ. Έτσι πιστεύουν οι ευρωκρατούντες ότι θα συγκρατήσουν το ευρώ, που μέρα με τη μέρα η επιβίωσή του γίνεται όλο και πιο προβληματική και αμφίβολη.

Το βασικό δηλαδή για όλους αυτούς είναι να επιβιώσει, κακήν κακώς, το ευρώ. Όσο για το αν θα επιβιώσει η Ελλάδα, όπως και η Πορτογαλία, η Ισπανία, κοκ, τους ενδιαφέρει μόνο στον βαθμό που θίγεται η κερδοφορία των μεγάλων τραπεζών και των αγορών. Αυτό έρχεται να εξασφαλίσει ο «μηχανισμός στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ. Πώς δηλαδή μέσα από την επίσημη πτώχευση της Ελλάδας, αλλά και των άλλων χωρών της ευρωζώνης σε παρόμοια κατάσταση, θα επιβιώσουν οι μεγάλες τράπεζες, οι αγορές των «ανοιχτών συνόρων» και το ευρώ.

Και μιλάμε για δεδομένη πτώχευση της χώρας, όχι μόνο γιατί οι αγορές την θεωρούν ως τέτοια και ποντάρουν σ’ αυτήν, αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος ο χαρακτήρας του προγράμματος «στήριξης» της ΕΕ και του ΔΝΤ το εξασφαλίζει. Κι αυτό γιατί τα 110 δις ευρώ που υπόσχεται – στο βαθμό που θα δοθούν – όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της πλήρους αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους, αλλά το επιδεινώνουν. Πρόκειται στην ουσία για πρόσθετο δανεισμό της χώρας με όρους και προϋποθέσεις επαχθείς. Γι’ αυτό τον λόγο και ο κ. Παπακωνσταντίνου έφερε την τροπολογία στη Βουλή, που του δίνει εν λευκώ εξουσιοδότηση να κλείνει συμβάσεις με την «τρόικα» δίχως να είναι υποχρεωμένος να τις φέρνει στο κοινοβούλιο και να αποκαλύπτει έτσι το περιεχόμενό τους.

Όμως αυτό που σίγουρα εξασφαλίζει την επίσημη πτώχευση της χώρας είναι οι ίδιοι οι όροι του προγράμματος, που αντί να ανασυντάσσουν με κάποιο τρόπο τα οικονομικά της χώρας, την καταδικάζουν στη χειρότερη ύφεση της μεταπολεμικής ιστορίας της. Ο Ντάνιελ Γκρος, διευθυντής του Κέντρου Μελετών για Ευρωπαϊκές Πολιτικές, ενός ινστιτούτου που χρηματοδοτείται από τις μεγαλύτερες τράπεζες της ΕΕ και την ίδια την Κομισιόν, εκτίμησε πρόσφατα ότι για κάθε 1% μείωση του ΑΕΠ της Ελλάδας σε κρατικές δαπάνες, η συνολική ζήτηση της χώρας πέφτει κατά 2,5% του ΑΕΠ. Αν λοιπόν η κυβέρνηση μειώσει πράγματι τις δαπάνες κατά 15% του ΑΕΠ, το αρχικό σοκ στη ζήτηση μπορεί να υπερβεί το 30% του ΑΕΠ. Ανάλογες εκτιμήσεις κάνουν σχεδόν όλοι οι διεθνείς αναλυτές που βλέπουν την πτώση του ΑΕΠ της χώρας για την τριετία ανάμεσα στο 25 και στο 37%. Αυτό σημαίνει εκτίναξη της επίσημης ανεργίας στο 30% και αντίστοιχη πτώση του καθαρού τζίρου της αγοράς με πάνω από τα 2/3 των μικρομεσαίων επιχειρήσεων να κλείνουν. Τα δεδομένα αυτά θα σημάνουν αναπόφεχτα δημοσιονομική κατάρρευση και μια μακροχρόνια ύφεση, που πολλοί εκτιμούν ότι ίσως να μην είναι αντιστρέψιμη.

Αυτό έκανε τον Σάϊμον Τζόνσον, οικονομικό σύμβουλο του ΔΝΤ και του προέδρου των ΗΠΑ να γράψει στις 7 του μηνός ότι: «η Ελλάδα πρέπει να καταλήξει σε μια αναδιάρθρωση του χρέους. Το πρόγραμμα του ΔΝΤ το κάνει ολοφάνερο – πώς είναι δυνατό η Ελλάδα να πραγματοποιήσει ένα σύνολο από 19% του ΑΕΠ σε περικοπές, μόνο και μόνο για να καταλήξει με 149% του ΑΕΠ σε χρέος και έναν λογαριασμό στο διηνεκές για να πληρώνει στους Γερμανούς, Γάλλους και άλλους ξένους ομολογιούχους περίπου το 10% του ετήσιου εισοδήματος μόνο και μόνο για να καλύπτει τους τόκους;»

Το συμπέρασμα είναι απλό και το εξέφρασε καθαρά η Στέφανι Φλάντερς του BBC στις 6 του μηνός: «Στην πράξη, βλέποντας το οικονομικό πρόγραμμα με το οποίο συμφώνησε η Ελληνική κυβέρνηση, πολλοί βετεράνοι παλιότερων κρίσεων χρέους θα έλεγαν ότι μια αναδιάρθρωση του χρέους είναι μόνο ζήτημα χρόνου.»

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε εκατοντάδες ανάλογες εκτιμήσεις από κάθε είδους αναλυτή της διεθνούς αγοράς, των τραπεζών και των θεσμικών επενδυτών, που καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: η αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας είναι ζήτημα χρόνου! Γι’ αυτό και η αγορά φέρεται αδυσώπητα απέναντι στην Ελλάδα ώστε οι κερδοσκόποι ομολογιούχοι να ισχυροποιήσουν τη θέση τους σε αναμονή μιας αναδιαπραγμάτευσης, που πάντα προηγείται της αναδιάρθρωσης του χρέους.

Τι είναι όμως αναδιάρθρωση του χρέους;

Αναδιάρθρωση του χρέους γίνεται όταν μια χώρα δηλώνει επίσημα ότι αδυνατεί να πληρώσει του δανειστές της και προχωρά σε πτώχευση. Προηγείται ένας κύκλος διαπραγματεύσεων με τους δανειστές ομολογιούχους. Συνήθως οι διαπραγματεύσεις αυτές ξεκινούν πριν καν η χώρα δηλώσει επίσημα πτώχευση και προχωρήσει σε στάση πληρωμών. Όπως ακριβώς κάνει σήμερα και η Ελληνική κυβέρνηση, η οποία εδώ και ένα μήνα έχει προσλάβει ξένους διαμεσολαβητές, όπως την εταιρεία Lazard, που ειδικεύονται στην αναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους.

Τι αφορούν αυτές οι διαπραγματεύσεις;

Πρώτα και κύρια την αντικατάσταση των ομολόγων που έχουν ήδη στα χέρια τους οι δανειστές του ελληνικού κράτους με νέα μακρύτερης διάρκειας και διαφορετικής αξίας. Με τον τρόπο αυτό το κράτος δεν απαλλάσσεται από το χρέος του, απλά προσπαθεί να το μεταθέσει για αργότερα, γιατί στην παρούσα φάση αδυνατεί να πληρώσει. Φυσικά αυτό δεν γίνεται με το αζημίωτο. Οι ομολογιούχοι για να συμφωνήσουν να ανταλλάξουν τις αξίες που κρατούν με τις νέες αξίες που προσφέρει το κράτος, ζητούν μεγάλες αποζημιώσεις και πολλά ανταλλάγματα. Έτσι μια τέτοια διαπραγμάτευση για την αναδιάρθρωση του χρέους καταλήγει όχι απλά να μεταθέτει το πρόβλημα του χρέους, αλλά αυξάνει σημαντικά και το κόστος της εξυπηρέτησής του.

Ορισμένες φορές, κυρίως μετά από παρέμβαση του ΔΝΤ, εκτιμάται ότι το χρέος είναι τόσο μεγάλο που το κράτος αδυνατεί να το πληρώσει ακόμη κι αν το μετατεθεί στο αόριστο μέλλον. Τότε, μετά πάντα από συμφωνία με τους ομολογιούχους, το κράτος εκδίδει νέα ομόλογα με μειωμένη αξία έναντι των παλιών. Έτσι η Αργεντινή εξέδωσε νέα ομόλογα το 2003 προς αντικατάσταση των παλαιών, στο 30% της αξίας που είχαν τα παλιά. Με αυτόν τον τρόπο διαγράφεται ένα μέρος των χρεών της χώρας και συνεχίζει να αποπληρώνει το υπόλοιπο.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ευνοείται η χώρα.

Κι αυτό γιατί εξαρτάται από το σε ποια χέρια βρίσκονται τα νέα ομόλογα, τι αποζημιώσεις και ανταλλάγματα ζητούν οι κάτοχοι ομολόγων. Στην περίπτωση της Αργεντινής για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια σημαντική διαγραφή χρεών της τάξης του 70%, το υπόλοιπο 30% βρέθηκε στα χέρια των πιο αδίστακτων επενδυτικών κεφαλαίων που ονομάζονται γύπες. Αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια συνέχισαν όλα αυτά τα χρόνια να πιέζουν την Αργεντινή ζητώντας τεράστιες αποζημιώσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθεί φέτος η Αργεντινή ξανά στο δανεισμό από τη διεθνή αγορά ομολόγων, με επιτόκια που ξεπερνούν το 15%, σε μια προσπάθεια να βρει τα χρήματα για να αποζημιώσει τους γύπες ομολογιούχους. Έτσι μια εντυπωσιακή μονομερής διαγραφή χρέους, η πιο σημαντική των τελευταίων χρόνων, έκλεισε άδοξα με τη χώρα να ξαναπέφτει στα χέρια των διεθνών τοκογλύφων.

Με την τακτική της η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη καταφέρει να κερδίσουν τα επενδυτικά κεφάλαια γύπες μια καλή θέση στην αγορά του ελληνικού χρέους. Κι έτσι να έχουν καθοριστικό λόγο στις διαπραγματεύσεις για την αναδιάρθρωση του χρέους. Η χώρα ουσιαστικά βρίσκεται στο έλεός τους, χωρίς καμμιά δυνατότητα αντίδρασης, καθώς είναι υποταγμένη στο καθεστώς κατοχής της ΕΕ και του ΔΝΤ. Έτσι μια διαπραγμάτευση σήμερα με τους ξένους ομολογιούχους του ελληνικού χρέους σημαίνει οικιοθελή παράδοση της χώρας στους εκδοροσφαγείς της.

Όπως είμαστε σήμερα κάθε επιχείρηση διαπραγμάτευσης του χρέους θα οδηγήσει αναγκαστικά σε όλο και ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις, σε χειρότερους εκβιασμούς από τις αγορές και κυρίως από όλους εκείνους τους κερδοσκόπους που ξέρουν πώς να εκμεταλλεύονται μια χώρα υπό χρεωκοπία. Σ’ αυτήν την αναδιαπραγμάτευση του χρέους σέρνεται ήδη και η κυβέρνηση, αφού πρώτα τσακιστεί κάθε αντίσταση ή αντίρρηση μέσα από το ξεπούλημα της χώρας. Κι επομένως δεν μπορεί να αποτελεί αίτημα του λαού, ούτε λύση για το χρέος.
Στο κάτω-κάτω της γραφής ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι έχουμε μια κυβέρνηση που προτάσσει το συμφέρον της χώρας και του λαού, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Τι είναι εκείνο που θα αναγκάσει τους δανειστές να καθίσουν στο τραπέζι και να διαπραγματευτούν λύσεις επωφελείς για τη χώρα και το λαό της; Μήπως η καλή τους θέληση; Μάλλον αστείο ακούγεται. Μήπως θα τους εξαναγκάσει η ΕΕ και το ΔΝΤ; Μα οι μεγαλύτεροι δανειστές του ελληνικού δημοσίου είναι οι τράπεζες της ευρωζώνης και των ΗΠΑ.

Τι όπλο διαθέτει ένα κράτος για να εκβιάσει ή να πιέσει τους δανειστές του, ιδίως όταν πρόκειται για διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους;

Μόνο ένα: την άρνηση της πληρωμής του χρέους. Το γεγονός αυτό το ξέρουν πολύ καλά πρώτα και κύρια οι εκπρόσωποι του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Γι’ αυτό και όταν στη δεκαετία του ’80 οι χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν βρεθεί σε μια παρόμοια κρίση χρέους και κινδύνευαν κυρίως οι μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, να υποστούν μεγάλες ζημιές από μια ενδεχόμενη παύση πληρωμών, ο Κίσινγκερ τότε έτρεξε και ξεκαθάρισε τη στρατηγική που έπρεπε να ακολουθηθεί για να «διασωθεί η παγκόσμια οικονομία» του κεφαλαίου: «Το πρώτο βήμα είναι να αλλάξουμε το πλαίσιο διαπραγμάτευσης, πρέπει να αφαιρεθεί από τους οφειλέτες – στο βαθμό που είναι δυνατό – το όπλο της παύσης των πληρωμών. Οι βιομηχανικές δημοκρατίες χρειάζεται επειγόντως να προσφέρουν κάποιο είδος κρατικής βοήθειας έκτακτης ανάγκης προς τα απειλούμενα πιστωτικά ιδρύματα. Αυτό θα μειώσει τόσο την αίσθηση πανικού, όσο και τη δυνατότητα των οφειλετών να εκβιάζουν.» (Newsweek, 24/1/1983)

Μετά από πολλές πιέσεις όλες οι υπερχρεωμένες χώρες της λατινικής Αμερικής ακολούθησαν τον δρόμο που ήθελε ο Κίσινγκερ. Αποδέχτηκαν δηλαδή τις διάφορες βοήθειες έκτακτης ανάγκης και προχώρησαν σε αναδιαπραγμάτευση του χρέους αντί να αρνηθούν μονομερώς να το πληρώσουν όπως απαιτούσαν τα λαϊκά κινήματα σ’ αυτές τις χώρες. Το αποτέλεσμα ήταν οι χώρες αυτές μετά από σχεδόν δυο δεκαετίες άγριας λιτότητας, μαζικής εξαθλίωσης του πληθυσμού και καταστροφής βρέθηκαν με υπερδιπλάσια δημόσια χρέη από την εποχή της αναδιαπραγμάτευσης τη δεκαετία του ’80. Αυτό έχει κάνει όλους τους λαούς στη Λατινική Αμερική σήμερα να μην θέλουν ούτε να ακούσουν για διαπραγμάτευση του χρέους. Παραμένουν ασυμβίβαστοι στο βασικό τους αίτημα: εδώ και τώρα μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, καμμιά κηδεμονία από το ΔΝΤ.

Σε άλλες χώρες κατάφεραν να το επιβάλουν όπως στη Βενεζουέλα το 2001, την Αργεντινή το 2003, τη Βολιβία το 2004, το Εκουαδόρ το 2008, κ.ο.κ, ενώ αλλού ο αγώνας ακόμη συνεχίζεται. Όπου το κατάφεραν οι χώρες κατόρθωσαν να πατήσουν στα πόδια τους, άρχισαν μια νέα πορεία, έστω κι αν δεν έχουν κατορθώσει να λύσουν ακόμη τα προβλήματά τους, έστω κι αν υπάρχουν κάπου-κάπου πισωγυρίσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως γλύτωσαν την οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην οποία είχαν καταδικαστεί.

Τι σημαίνει όμως άρνηση της πληρωμής του χρέους;

Η κυβέρνηση επίσημα επιχειρεί να το ταυτίσει με την πτώχευση της χώρας, που έτσι ή αλλιώς προετοιμάζει. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική. Άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα, σημαίνει άμεση παύση πληρωμών προς τους δανειστές.

Με απλά λόγια γλυτώνουμε τα 8 με 11 δις ευρώ που έχουμε να πληρώσουμε στις 19 Μαΐου και για τα οποία η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αναγκάστηκε να αποδεχτεί τα σκληρά μέτρα που ζήτησε η «τρόικα». Γλυτώνουμε τα πάνω από 80 δις ευρώ που είμαστε αναγκασμένοι να καταβάλουμε κάθε χρόνο στους δανειστές μας και για τα οποία είμαστε υποχρεωμένοι να δανειζόμαστε συνεχώς διογκώνοντας το δημόσιο χρέος.

Μα δεν θα έχουμε λεφτά να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Ψέματα. Το 97% όσων δανειστήκαμε την τελευταία δεκαετία πήγαν στην εξυπηρέτηση παλιότερων δανείων. Μόλις το 3% κάλυψε ελλείμματα του δημοσίου. Δεν δανειζόμαστε δηλαδή για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά για να πληρώνουμε παλιότερα δάνεια. Αυτή είναι η αλήθεια.

Μόνο με την πτώχευση και την παύση πληρωμών που ετοιμάζει η κυβέρνηση και οι πάτρωνές της δεν θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις. Μόνο με την πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα θα καταντήσουμε σαν την Ιρλανδία που οι περιοριστικές πολιτικές που της επιβλήθηκαν την ανάγκασαν μετά την περικοπή του 13ου και 12ου μισθού να πληρώνει τους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους κάθε δεύτερο ή τρίτο μήνα. Μόνο με αυτή την πολιτική θα βρεθεί στην ανάγκη η κυβέρνηση να δεσμεύσει τις λαϊκές καταθέσεις στις τράπεζες, όπως έγινε στην Αργεντινή, προκειμένου να περισώσει το τραπεζικό σύστημα της χώρας το οποίο βρίσκεται ένα μόλις βήμα πριν την χρεωκοπία.

Αντίθετα, γλυτώνοντας από τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές, ο οποίος το 2009 έφτασε στο 35% του ΑΕΠ, όχι μόνο μπορούμε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, αλλά και με τους πόρους που θα περισώσουμε μπορούμε να προχωρήσουμε σε μια γενναία αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος πρώτα και κύρια των μισθωτών και συνταξιούχων. Κι αυτό όχι μόνο ή απλά για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, ή βελτίωσης του επιπέδου της ζωής τους, αλλά γιατί μόνο έτσι μπορεί να ξεκινήσει μια αληθινή παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Μα δεν θα μπορούμε να δανειστούμε για να καλύψουμε το έλλειμμα του κράτους.

Είναι αλήθεια ότι με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, δεν θα μπορέσει ξανά να βγει στη διεθνή αγορά ομολόγων για να δανειστεί. Αυτό όμως δεν είναι κακό, αλλά καλό. Αλλοίμονο αν η χώρα χρειάζεται να δανείζεται από τη διεθνή κερδοσκοπία, τότε το παιχνίδι το έχει χάσει από χέρι. Όπως είπαμε, αν φύγει η εξυπηρέτηση των δανείων, οι πραγματικές δανειακές ανάγκες της χώρας είναι ασήμαντες. Κάλλιστα μπορεί να τις καλύψει από το εσωτερικό με όπλο το δικό της εθνικό νόμισμα, όπως έκανε για δεκαετίες πριν μπει στο ευρώ χωρίς να κινδυνεύει από χρεωκοπία.

Τέλος το έλλειμμα του κράτους δεν αποτελεί ταμπού. Αν το κράτος σπαταλά τα έσοδά του σε «ημετέρους», σε κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και μεγαλοεργολάβους και γενικά στο «τάϊσμα» της κομματικής ολιγαρχίας, τότε τα ελλείμματά του είναι εκ φύσεως παρασιτικά και αποτελούν μεγάλο βραχνά για την οικονομία. Αντίθετα, αν το έλλειμμα του κράτους εντάσσεται σε ένα ευρύ δημοκρατικό σχέδιο επενδύσεων στην παραγωγή που εξασφαλίζει για τον εργαζόμενο πληθυσμό σταθερή απασχόληση με αξιοπρεπείς αμοιβές και στην οικονομία ως σύνολο νέο εισόδημα, τότε μπορεί να αποτελέσει έναν από τους στυλοβάτες της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Τι θα γίνει όμως με τους γύπες της αγοράς;

Μόνο με την μονομερή άρνηση της πληρωμής του χρέους, δηλαδή με την άρνηση της χώρας να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές της, μπορούν να αντιμετωπιστούν και οι γύπες. Επίσης η αποχώρηση από την ευρωζώνη δεν παρέχει μόνο τη δυνατότητα να επανέλθουμε στο εθνικό νόμισμα και έτσι να αποκτήσουμε τον έλεγχο της οικονομίας μας, αλλά στερούμε και από τους γύπες την δυνατότητα να αξιοποιήσουν τα ευρωπαϊκά δικαστήρια σε βάρος μας. Γι’ αυτό και το να πτωχεύσει η χώρα εντός του ευρώ είναι ειδικά γι’ αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια η πιο πρόσφορη και ενδεδειγμένη λύση για την οποία πληρώνουν αδρά για να την προπαγανδίζουν πολλοί «αδέκαστοι» δημοσιολόγοι.

Όμως μια επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν σημαίνει διαρκείς υποτιμήσεις και γενικά οικονομική καταστροφή;

Δεν είναι αλήθεια. Η Ελλάδα πριν μπει στο ευρώ υπέστη με τους χειρότερους δυνατούς όρους πάνω από 12 επίσημες υποτιμήσεις της δραχμής σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο. Καμιά απ’ αυτές δεν την οδήγησε στη χρεωκοπία. Η επαναφορά στο εθνικό νόμισμα δεν θα γίνει για να την διαθέσουμε βορά στους κερδοσκόπους της παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος, όπως έκαναν ανέκαθεν οι κυβερνήσεις αυτής της χώρας. Γίνεται για να λυτρωθούμε από τις διαρκείς πιέσεις της κερδοσκοπίας, για να ελέγξουμε την οικονομία μας, για να χρηματοδοτήσουμε την παραγωγική της ανάπτυξη, για να στηρίξουμε το λαϊκό εισόδημα, για να αναπροσανατολίσουμε το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας.

Το αν μια υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος είναι καταστροφική ή ενεργητική για την παραγωγή και τα εισοδήματα εξαρτάται από τις πολιτικές που το υποστηρίζουν. Αν συνοδεύεται με πολιτικές σκληρής λιτότητας, παραγωγικής αποεπένδυσης και διάλυσης του κοινωνικού κράτους στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», τότε οδηγεί πράγματι στην καταστροφή. Αν γίνεται για να χρηματοδοτηθεί η παραγωγή και οι εξαγωγές της, αν συνοδεύεται με ισχυρές πολιτικές κοινωνικής προστασίας και στήριξης του λαϊκού εισοδήματος, τότε ακόμη και μια απρόσμενη μεγάλη υποτίμηση δεν θα επιφέρει σοβαρή ζημιά στην οικονομία και την κοινωνία.

Το τραπεζικό σύστημα όμως δεν θα καταρρεύσει;

Το σίγουρο είναι ότι ήδη οι τράπεζες είναι ήδη υπό κατάρρευση. Ο μόνος τρόπος για να διασωθούν, μαζί με τις λαϊκές αποταμιεύσεις και καταθέσεις, είναι η εθνικοποίηση των βασικών τραπεζών και η μεταστροφή τους από ιδρύματα σαράφικης εκμετάλλευσης της επιχείρησης και του νοικοκυριού, σε μοχλούς αναδιοργάνωσης και αναπτυξιακής στήριξης της μικρής και μεσαίας επιχείρησης, του ατομικού παραγωγού και επιχειρηματία, καθώς και του νοικοκυριού. Μόνο με τις τράπεζες στα χέρια του κράτους μπορεί να ελεγχθεί και η ροή κεφαλαίου στο εξωτερικού που αποτελεί εδώ και χρόνια μια από τις πιο μεγάλες πληγές της ελληνικής οικονομίας.

Η μονομερής άρνηση της πληρωμής του χρέους, όπως κι αν την δει κανείς είναι η μόνη λύση για να διασωθεί η χώρα από την πτώχευση και την καταστροφή. Είναι ο μόνος τρόπος για να διασώσουν οι εργαζόμενοι τα εισοδήματά τους, τη δουλειά τους, τις συντάξεις και τα δικαιώματά τους. Είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει προοπτική για τους νέους, τους αγρότες, τους μικρομεσαίους, για την ίδια τη χώρα. Η στάση απέναντι σε αυτό το ζήτημα κρίνει ποιος είναι με ποιον, ποιος πραγματικά παλεύει για τη διάσωση της χώρας και του λαού.

Μία συνέντευξη του Δημήτρη Καζάκη από το «Υou Pay Your Crisis«

Η μετοχοποίηση της δημοκρατίας!

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του «Ιού» σχετικά με τα παιχνίδια του συστήματος για να προωθήσει και να στηρίξει τα δικά του συμφέροντα… (αν και λίγο μεγάλο το κείμενο σας συνιστώ να το διαβάσετε!)

ΣΕΝΑΡΙΑ «ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ»

Τον παλιό καλό καιρό το κενό εξουσίας το κάλυπταν τα τανκς, διορίζοντας υπουργούς τα στελέχη κάποιων πολυεθνικών. Σήμερα, αυτοί που καλούνται να μας «σώσουν» είναι οι ίδιοι οι μεγαλοεπιχειρηματίες.

Το πολιτικό σύστημα της χώρας βρίσκεται σε καθολική κρίση νομιμοποίησης. Η μονομερής ανατροπή του κοινωνικού συμβολαίου των τελευταίων δεκαετιών σε βάρος της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων κι ενός τμήματος των μικροαστικών στρωμάτων, και μάλιστα από μια κυβέρνηση που εξελέγη υποσχόμενη κεϋνσιανές πολιτικές τόνωσης της ζήτησης και φιλολαϊκής αναδιανομής των εισοδημάτων, έχει δημιουργήσει μια πραγματικά εκρηκτική κατάσταση. Το χάσμα ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία και μια κοινωνία που διαπιστώνει πως μετατρέπεται επ’ αόριστον σε πειραματόζωο (με βάση τη γνωστή συνταγή του γαϊδάρου του Χότζα), δύσκολα θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο.

Το μαζικό ξέσπασμα της περασμένης Τετάρτης, με τη μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών και τις βίαιες συγκρούσεις που τη συνόδευσαν, αποκάλυψε σε όλη της την έκταση αυτή την κρίση νομιμοποίησης.

Το πάνδημο πένθος για τα τρία αθώα θύματα της εγκληματικής επίθεσης με μολότοφ σε μια τράπεζα εν λειτουργία, και η προσχηματική επίκλησή του απ’ όσους το είδαν σαν μια χρυσή ευκαιρία για να πνίξουν μια και καλή τις λαϊκές αντιδράσεις, δύσκολα μπορεί να κρύψει τη βασική είδηση της ημέρας.

Παρά την εμμονή των καναλιών να μιλάνε για «ειρηνική διαδήλωση» (σε αντιδιαστολή προς τα «έκτροπα»), στην πραγματικότητα, όπως διαπίστωνε όποιος βρισκόταν στο πεζοδρόμιο εκείνες τις ώρες, οι επιθετικές διαθέσεις αγκάλιαζαν το σύνολο σχεδόν όσων κατέβηκαν στους δρόμους. Αυτοί που όρμησαν στη Βουλή δεν ήταν τίποτα αντιεξουσιαστές αλλά άνθρωποι που στην πλειοψηφία τους δεν πρέπει να είχαν ξαναβρεθεί σε δυναμική διαδήλωση.

Πολλοί ρωτούσαν π.χ. «τι είναι αυτό που μας ρίχνουν» (εννοώντας τα δακρυγόνα), ενώ άλλοι διακήρυσσαν μεγαλόφωνα πως, για να τα βγάλουν πέρα με τα ΜΑΤ, την επόμενη φορά «πρέπει να κατεβούν με τα δίκανα». Και δεν ήταν καθόλου κουκουλοφόρος εκείνος ο εξηντάρης με το παλούκι ανά χείρας που, μέσα στους καπνούς των χημικών, εξηγούσε στο κινητό πως «αντί να πεθάνει στο σπίτι του από πείνα προτιμά να πεθάνει πολεμώντας μπροστά στη Βουλή».

Το σύνθημα «είμαστε χιλιάδες, είμαστε πολλοί, σήμερα θα μπούμε όλοι στη Βουλή» δεν το φώναζαν οι «αριστεριστές» αλλά χιλιάδες κόσμου από τα επίσημα μπλοκ των ΔΕΚΟ και της ΓΣΕΕ του Παναγόπουλου. Οι κραυγές «κλέφτες-κλέφτες» και η προτροπή «να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή» έβγαιναν αυθόρμητα από χιλιάδες στόματα.

Ακρως ισοπεδωτικές και πολιτικά αντιδραστικές, αφού στόχος γίνονται όλοι συλλήβδην οι (εκλεγμένοι) «300» κι όχι οι κυβερνήσεις ή οι επιχειρηματίες στους οποίους αυτές έχουν υποταχθεί, οι τελευταίες αυτές κραυγές εκφράζουν κυρίως τη διάχυτη απογοήτευση από την πλήρη υποταγή των εκάστοτε κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών στις πολιτικές επιλογές που μας έφεραν ως εδώ.

Οι «έχοντες και κατέχοντες» (και οι επικοινωνιακές τους εκπροσωπήσεις) διαπιστώνουν έτσι την ανάγκη προετοιμασίας της εναλλακτικής λύσης, αναζήτησης δηλαδή του πολιτικού εκείνου προσωπικού που θα μπορούσε να διαχειριστεί την επώδυνη (για τα λαϊκά στρώματα) μετάβαση προς το άγνωστο. Οι σχεδιασμοί αυτοί δεν έχουν φυσικά τίποτα προδιαγεγραμμένο: τα αφεντικά ψάχνουν κι αυτά στα τυφλά για τη συνταγή που θα εκτρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε βολικές (γι’ αυτά) κατευθύνσεις. Το παράδειγμα του Μπερλουσκόνι, στη γειτονική μας Ιταλία, είναι κάτι παραπάνω από εύγλωττο για το είδος του «επικοινωνιακού βοναπαρτισμού» στον οποίο μπορεί να καταλήξουν αυτές οι αναζητήσεις.

Προηγείται βέβαια η προετοιμασία του εδάφους, με τη διάχυση των ευθυνών σε όλους «τους πολιτικούς» (χωρίς ν’ αμφισβητείται η ανάγκη μιας κεντρικής κυβέρνησης, και μάλιστα με στιβαρό χέρι) και την προληπτική καταστολή του «εσωτερικού εχθρού». Τα ηλεκτρονικά -κυρίως- ΜΜΕ, που ευλόγησαν το ξέφρενο πάρτι της Ολυμπιάδας, ύμνησαν τις στρατηγικές επιλογές των κυβερνήσεων Σημίτη-Καραμανλή και το τελευταίο εξάμηνο επέβαλαν (μέσα από ένα πρωτοφανές προπαγανδιστικό μπαράζ) το «μονόδρομο» της υποταγής στη δικτατορία των αγορών, αναδεικνύονται ξανά σε βασικούς μηχανισμούς της «αλλαγής καθεστωτικής φρουράς».

Ο νέος «εσωτερικός εχθρός»

Πρώτο βήμα είναι η προσπάθεια προληπτικής εξουδετέρωσης όσων φωνών θα μπορούσαν να «εκτρέψουν» τη λαϊκή δυσαρέσκεια προς μια ανεπιθύμητη (για το κεφάλαιο) κατεύθυνση.

Θα πρέπει να είναι κανείς κακόπιστος για να μη διαπιστώσει ότι, παρά τα όρια και τις αδυναμίες τους, οι δυνάμεις της Αριστεράς μας είχαν έγκαιρα προειδοποιήσει για το πού οδηγούσε η «ισχυρή Ελλάδα» των τελευταίων δεκαετιών: είτε πρόκειται για το όργιο της «νόμιμης» διασπάθισης του δημόσιου πλούτου εν ονόματι του «εθνικού στόχου» της Ολυμπιάδας, είτε για το ταξικό περιεχόμενο της οικοδομούμενης «Ευρώπης των αγορών», πάντα υπήρχε κάποιος να σημάνει συναγερμό και να καλέσει σε αντίσταση.

Για τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς μας ηγεμόνες του «μεσαίου χώρου», οι φωνές αυτές ήταν «παλιομοδίτικες», «μίζερες», «προκατειλημμένες», «γραφικές». Σήμερα, που η ιστορική εξέλιξη τις δικαιώνει, οι ίδιοι μηχανισμοί τις αναγορεύουν πλέον (ή μάλλον ξανά) σε «επικίνδυνες» για την «εθνική μας επιβίωση».

Δεν είναι μόνο ο Γιώργος Καρατζαφέρης που, μετά τους «κουκουλοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ», ανακάλυψε τώρα πως και το ΚΚΕ «ό,τι δεν κατόρθωσε επί Γεωργίου Παπανδρέου του πρεσβυτέρου, το προσπαθεί και πάλι τώρα, επί Γεωργίου Παπανδρέου του νεωτέρου», με αποτέλεσμα να «απειλείται» όχι «μόνο η Οικονομία μας, αλλά ενδεχομένως η Δημοκρατία και το Σύνταγμα».

Τα περισσότερα κανάλια, μ’ επικεφαλής το ΣΚΑΪ, έσπευσαν κι αυτά να καταγγείλουν σε κάθε τόνο τους «παρεκτρεπόμενους» διαδηλωτές της περασμένης Τετάρτης σαν εθνικούς προδότες. Σε μια απίστευτη επίδειξη πολιτικής υποτέλειας, ο Πέτρος Ευθυμίου μας εξηγούσε το ίδιο βράδι, από τις συχνότητες του Alter, πως ακόμη και η εικόνα μιας Αθήνας γεμάτης διαδηλωτές και ΜΑΤ είναι απαράδεκτη, αφού ενδεχομένως να μη συνάδει με τα κέφια κάποιου τουριστικού μεγαλοπράκτορα!

Από κοντά και μια μερίδα του Τύπου. «Ουδείς μιλά για αυτούς που δεν οργανώνουν απλώς απεργίες, συχνά δίκαιες, αλλά στήνουν μηχανισμούς διάλυσης και χρεωκοπίας», ξεσπαθώνει στον «Ελεύθερο Τύπο» ο Αγαμέμνων Φαράκος (29/4). «Για αυτούς που εσκεμμένα διώχνουν στον αγύριστο κάθε επενδυτή, διώχνουν τους τουρίστες… Ολα τα προηγούμενα χρόνια έκλεισαν εσκεμμένα κάθε ξένη επένδυση, στο όνομα του αγώνα κατά της πλουτοκρατίας, ρίχνοντας χιλιάδες Έλληνες στην κόλαση της ανεργίας. Μια πραγματική 5η φάλαγγα κατά της Ελλάδας. Ισως καλά να πάθουμε, αφού τους αφήσαμε -νικημένους μάλιστα- να γράψουν αυτοί τη μεταπολεμική Ιστορία της Ελλάδας».

Ο Γιάννης Μαρίνος καταγγέλλει πάλι στο «Βήμα» (2/5) την ανοχή των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ «στο διαβρωτικό και παραπλανητικό λαϊκισμό των κομμάτων της Αριστεράς», που «προσβλέπουν πάντα στη βίαιη κατάληψη της εξουσίας, σε ανταγωνισμό με τους αναρχικούς»! Τώρα δε, «με την κυβέρνηση αδρανή και αδιάφορη να αφήνει να πολιορκούνται ακόμα και τα ξενοδοχεία της πλατείας Συντάγματος από το ΠΑΜΕ», μας διαβεβαιώνει, «βαδίζουμε προς το οικονομικό χάος και την κατάλυση της προβληματικής πιά δημοκρατίας μας».

Οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και της ΟΛΜΕ, αποκαλύπτει στο «Πρώτο Θέμα» (2/5) ο Θέμος Αναστασιάδης, «εφαρμόζουν ένα εμπνευσμένο σχέδιο ολοκληρωτικής διάλυσης της χώρας ενόψει της παλινόρθωσης του (αν)ύπαρκτου κομμουνισμού. […] Το γεγονός ότι η Αριστερά, ανανεωτική ή μη, έχει ‘φλιπάρει’ και θέλει να τα κάνει όλα γης μαδιάμ μας αφήνει μόνο δυο επιλογές: Η πρώτη είναι να τους σπάσει κάποιος τον τσαμπουκά και να τους βάλει στη θέση τους, καθότι δεν εκπροσωπούν ούτε το 10% του ελληνικού λαού. Υπάρχει όμως κάποιος να τους βάλει στη θέση τους;»

Κι ο κατάλογος των εχθρών του έθνους μεγαλώνει: «Πόσοι ‘διαδηλωτές’ επιστρατεύθηκαν, πόσες φορές, για να παραστήσουν τους ‘Οικολόγους’ και να υπάρξει μεθοδευμένο σαμποτάζ κατά της ενεργειακής αυτονομίας της Ελλάδας;», αναρωτιέται ρητορικά ο Μάκης Δεληπέτρος στην «Απογευματινή (29/4). «Πόσοι ‘αναλυτές’ έβαλαν κατά του ‘Ελληνικού Εθνικισμού’, ώστε να γίνει η χώρα τόπος ανάδειξης θεωριών χωρίς φανερό νόημα και να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός;»

«Εξωσυνταγματικές» επαγγελίες

Πρέπει, λοιπόν, να μπει τάξη. Πρωταγωνιστής στην καμπάνια για την επιβολή της αναδεικνύεται το συγκρότημα Αλαφούζου, με τις (γνωστές και από παλιότερες «αντιτρομοκρατικές» επιδόσεις τους) επώνυμες υπογραφές του.

Χαρακτηριστικό το πολυσυζητημένο άρθρο του Τάσου Τέλλογλου στο protagon.gr (28/4), όπου «διαπιστωνόταν» πως «ο πολιτικός χρόνος αυτής της κυβέρνησης έχει παρέλθει» και σκιαγραφούνταν η επερχόμενη «νέα Μεταπολίτευση»: «Το πιθανότερο είναι ότι και η επόμενη θα έχει ως βασικό κορμό της το ΠΑΣΟΚ. Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον κ. Παπανδρέου;»

Το ψωμί βρίσκεται στον ιδιότυπο διάλογο που ακολουθεί, δίκην «σχολίων», μεταξύ του συγγραφέα και άλλων συντελεστών του ίδιου πόρταλ:

«Να γίνει δηλαδή συνέδριο και εκλογή άλλου αρχηγού εν μέσω αυτής της απερίγραπτης κατάστασης ή απλώς να παραιτηθεί ο Γιώργος υπέρ κάποιου άλλου – του Χρυσοχοϊδη π.χ.;», αναρωτιέται ο Αρης Δαβαράκης, και ο Τέλλογλου σπεύδει να διευκρινίσει:

«Το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν. Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Αρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν κι εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν ‘εκτός’ ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραία πρέπει να δίνεται η δυνατότητα [να] κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτόφωρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς. […] Ο Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης».

Και λίγο αργότερα προσθέτει, ως απάντηση στις διαμαρτυρίες πολλών αναγνωστών: «Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο κάθε λαός έχει τη δημοκρατία που του αξίζει».

Αντιμέτωπος με τις αντιδράσεις που προκάλεσε η ωμή πρότασή του για συνταγματική εκτροπή, ο εισηγητής θα επιχειρήσει στη συνέχεια (1.5) να σχετικοποιήσει κάπως τα πράγματα. Ακόμη κι εκεί, ωστόσο, επιμένει στον προληπτικό περιορισμό των κινητοποιήσεων: «όλες οι συγκεντρώσεις πρέπει να εγκρίνονται από την αστυνομία».

Από μηχανής Θεός;

Οι αυταρχικές λύσεις θέλουν ωστόσο και τον «γκουρού» τους – που, κατά κανόνα, είναι είτε κάποιος αντιδημοφιλής πολιτικός (βλ. Μεταξάς, Μαρκεζίνης) είτε κάποιος εξωκοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του «επιχειρηματικού κόσμου». Τα περασμένα χρόνια, κάποιοι μας πρότειναν σαν σωτήρα τη «δυναμική» Γιάννα Αγγελοπούλου, που τελικά αποδείχθηκε ικανή να ξετινάξει το δημόσιο ταμείο με τη «λαμπρή» Ολυμπιάδα της. Σήμερα, τα βλέμματα φαίνεται να επικεντρώνονται στο πρόσωπο ενός άλλου πολυσυζητημένου επιχειρηματία: του Ανδρέα Βγενόπουλου της Marfin.

«Ο θυμός της μεσαίας τάξης είναι σήμερα βουβός, αλλά το φθινόπωρο θα γίνει οξύς και κανείς δεν ξέρει πώς θα εκδηλωθεί», εκτιμούσε πρόσφατα ο Αλέξης Παπαχελάς («Καθημερινή» 21.4). «Κάποιοι έμπειροι προβλέπουν ότι τον επόμενο χειμώνα θα είναι λίγοι οι ενεργοί πολιτικοί που θα μπορούν να κυκλοφορούν στο δρόμο χωρίς τον κίνδυνο προπηλακισμού». Εξ ού και η ανάγκη για καναλιζάρισμα αυτής της οργής στη «σωστή» κατεύθυνση:

«Ο κόσμος διψάει για δημόσια πρόσωπα που τα λένε ‘χύμα’, που μοιάζουν έτοιμα να σπάσουν αυγά και έχουν μια πλατφόρμα πολιτικής κάθαρσης. […] Ο Βγενόπουλος μπορεί να πείθει ή να ακούγεται μονοδιάστατος και απλοϊκός, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η δίψα της κοινωνίας για νεά πρόσωπα που είναι ή δείχνουν ότι είναι έτοιμα να τα βάλουν με το υπάρχον σύστημα και να εκφράσουν ένα μη ξύλινο πολιτικό λόγο».

Εξίσου σαφής είναι, στην ίδια εφημερφίδα, ο Σταύρος Λυγερός (25.4): «Η λαϊκή δυσαρέσκεια συνεχώς συσσωρεύεται και οξύνεται, απειλώντας να συμπαρασύρει το πολιτικό σύστημα. Η ΝΔ δεν αποτελεί εναλλακτική λύση. Πληρώνει το βαρύ τίμημα των ‘αμαρτιών’ της κυβέρνησης Καραμανλή». Ευτυχώς, όμως, «υπάρχει το ενδεχόμενο πρωτοβουλίας εκτός πολιτικού συστήματος. Εδώ και καιρό ο μεγαλοεπιχειρηματίας Ανδρέας Βγενόπουλος αρθρώνει πολιτικό λόγο. Αν και ο ίδιος το αρνείται, πολλοί είναι εκείνοι που προεξοφλούν ότι προετοιμάζει το έδαφος για κάθοδο στον πολιτικό στίβο. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε στην ‘Κ’ παλαίμαχος πολιτικός, ‘στο σημείο που έχουμε φθάσει αν βρεθεί μια ομάδα αξιόπιστων προσωπικοτήτων και συγκροτήσει όχι κόμμα αλλά επιτροπή εθνικής σωτηρίας, δεν θα χρειαστεί να πει πολλά στον λαό για να τον προσελκύσει, προβάλλοντας ένα πρόγραμμα αναγέννησης».

Τη σκυτάλη της ακατάσχετης υμνωδίας παίρνει, στο φύλλο της 2.5, ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς: «δείγμα ανθρώπινης ποιότητας και ηγετικού χαρίσματος στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, έξω από τις συντεχνίες των επαγγελματιών της πολιτικής», γράφει, η συνέντευξη Βγενόπουλου στο ΣΚΑΪ «για τους νοήμονες Ελληνες ήταν σημάδι ελπίδας».

Από κοντά ο Αρης Δαβαράκης στο protagon.gr (21.4), παλιός συμμαθητής του επιχειρηματία σε «Ιδιωτικόν Εκπαιδευτήριον» του Παλαιού Ψυχικού, αλλά κι ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος που καλοσωρίζει με το δικό του τρόπο το νέο εθνοσωτήρα, συνδέοντας την τελευταία συνέντευξή του με την επέτειο της 21ης Απριλίου: «Τότε τα τανκς του Παπαδόπουλου, τώρα τα …MIG του Βγενόπουλου. 43 χρόνια μετά, η Ιστορία θα επαναληφθεί με διαφορετικά πρόσωπα, με διαφορετικά μέσα, αλλά με τον αυτό σκοπό: τη Σωτηρία του Τόπου!» Η zougla.gr και η «Veto» του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αναγορεύουν τέλος τον επιχειρηματία στον «καταλληλότερο να διαχειριστεί τα οικονομικά της χώρας» (2.5).

Κέρδη uber alles

Τι ακριβώς όμως «επαγγέλλεται» ο προβαλλόμενος ως νέος μας «σωτήρας»; Ενα πρώτο δείγμα μας το έδωσε η ανακοίνωσή του την περασμένη Τετάρτη, με αφορμή το φόνο των τριών «συναδέλφων» του: ένα ωμό πολιτικό μανιφέστο κατά των «διαδηλωτών και αναρχικών» που «πολιορκούσαν το κατάστημά του», των «ηθικών αυτουργών που δεν θα τιμωρηθούν ποτέ» και των «ξύλινων πολιτικών λόγων», με αρκετά προφανές το διαταύτα.

Επί της οικονομίας όμως; Αν παρακάμψουμε διάφορα σχόλια γενικής φύσης, που θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε εγγράμματος διέθετε τον ίδιο άπλετο τηλεοπτικό χρόνο (και την ευμένεια των παρουσιαστών), οι απόψεις Βγενόπουλου είναι επί της ουσίας η εξής μία: κάτω τα χέρια από τα κέρδη μας.

«Η λέξις επιχειρηματικότητα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι νεκρή», εξηγούσε στους Παπαδημητρίου-Παπαχελά (20.4). «Καταρχήν ξεκινάμε από τη δαιμονοποίηση του κέρδους. Υπάρχει μια θεμιτή απόδοση, πόσο να πούμε, να πούμε ότι είναι 10%, 11%; Μέχρι εκεί το κεφάλαιο πρέπει να το χαϊδεύεις, να το προστατεύεις, να απαντάς στα τηλέφωνα αν είσαι υπουργός, να το βοηθάς με τα φαινόμενα της γραφειοκρατίας, να το βοηθάς. Και από κει και πάνω που αρχίζουνε τα υπερκέρδη, να του βάζεις τη φορολογία».

Οσο για επενδύσεις, πρέπει να τις βάλουν όχι οι ιδιώτες αλλά… το κράτος: «Δεν έχουμε άλλη εναλλακτική λύση παρά να πάμε σε μια μορφή κρατικού καπιταλισμού, τουλάχιστον για μια περίοδο έως ότου αποκατασταθούν ορισμένες ισορροπίες στην αγορά» (Alter 22/2). Κι αν το τελευταίο έχει στεγνώσει, πάντα υπάρχει κάτι για ξεπούλημα: «Υπό την μορφή των ρευστών προφανώς δεν υπάρχουν» χρήματα, «υπό την μορφή της ακίνητης περιουσίας όμως μπορεί να υπάρξουν». Αλλωστε, «το ΔΝΤ έχει περάσει και από την Ουγγαρία και τα αποτελέσματα ήταν μια χαρά».

Προύπόθεση για μια τέτοια πορεία αποτελεί όμως η πλήρης άλωση του κρατικού μηχανισμού από υπαλλήλους (κυριολεκτικά) του κεφαλαίου: «Οι άνθρωποι που πρέπει να μπούνε στην πολιτική πρέπει να είναι άνθρωποι νεότεροι. Εμείς στον δικό μας όμιλο -που δεν αμφιβάλλω ότι αυτό γίνεται και σε άλλους ομίλους- έχουμε 20 στελέχη πρώτης γραμμής, τα οποία είναι μεταξύ 35 και 45, όπου ο καθένας από αυτούς θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος από τους περισσότερους υπουργούς».

Προθέσεις σαφείς και ξεκάθαρες. Ευτυχώς, όμως, η Ιστορία δεν γράφεται αποκλειστικά και μόνο με βάση τα σενάρια των «από πάνω» (ή κάποιων μερίδων τους), αλλά και απ’ αυτό που κάποιοι «παλιομοδίτες» εξακολουθούν ν’ αποκαλούν έκβαση της ταξικής πάλης…

Το χαβιάρι μαύρο, το ροκφόρ μουχλιασμένο…

Ενα από τα βασικά τρικ του προπαγανδιστικού μπαράζ υπέρ της βίαιης αναδιάρθρωσης της ελληνικής κοινωνίας, σε βάρος της μισθωτής εργασίας, είναι η ενοχοποίηση όλου συλλήβδην του «ελληνικού λαού» για τα χρόνια της «πλαστής ευημερίας» που εξέπνευσε. Κάποιες όμως φορές, τα παραδείγματα που επιστρατεύονται μας αποκαλύπτουν τον (πραγματικό) κόσμο μέσα στον οποίο ζουν και κινούνται τα επιτελεία αυτής της «επικοινωνιακής» διαχείρισης.

«Νοικοκυριά σε ύφεση» είναι π.χ. ο τίτλος του ρεπορτάζ του «Κ» (της «Καθημερινής» των Αλαφούζου-Παπαχελά), με «τρεις τυπικές ελληνικές οικογένειες» να μας «ανοίγουν τους λογαριασμούς τους» σε καιρό κρίσης (1.2.09). Ιδέα όντως ενδιαφέρουσα – μόνο που παθαίνεις σοκ διαπιστώνοντας τι ακριβώς θεωρείται από την καλή εφημερίδα σαν «τυπική ελληνική οικογένεια»: το «φτωχότερο» από τα τρία δείγματα έχει μηνιαίο εισόδημα 4.475 ευρώ το μήνα, τα δε άλλα 6.883 και μέχρι 30.000 ευρώ!

Οσο για τις επιπτώσεις της κρίσης, αυτές αποτυπώνονται σε μελαγχολικές εξομολογήσεις όπως η παρακάτω: «Αδυνατώ πιά να αγοράσω επώνυμα ρούχα. Πηγαίνω σε δυο πιο οικονομικά μαγαζιά στο Χαλάνδρι, για να πάρω ό,τι χρειάζομαι για τη δουλειά – φτηνομπλουζάκια, τέτοια. Δεν θα πάω πια στου ‘Βάρδα’, όπως συνήθιζα». Με τέτοιο επίπεδο ζωής, λογικό δεν είναι να σφίξουμε κάπως το ζωνάρι προκειμένου, όπως μας καλεί ο κ. Παπακωνσταντίνου, «να σωθεί η χώρα»;

Ανάμεσα στις γραμμές του ίδιου ρεπορτάζ διακρίνουμε ωστόσο -υπό μορφήν «εξόδων»- κάποιους άλλους συμπολίτες μας:

  • Η ανώνυμη π.χ. «κοπέλα» που τα καλοκαίρια «προσέχει» τον εννιάχρονο γιο της οικογένειας των 4.475 €, «κοστίζει 100 ευρώ την εβδομάδα». Βγάζει, δηλαδή, μόλις 400 ευρώ το μήνα – για απασχόληση ισόχρονη, υποθέτουμε, με την απουσία των γονέων απ’ το σπίτι.
  • Η «γυναίκα για την καθαριότητα στο σπίτι» της ίδιας οικογένειας, που λόγω κρίσης «έρχεται» πια μόνο «κάθε 15 ή ακόμη και 20 μέρες», παίρνει 60 ευρώ το μήνα. Τουτέστιν, έχει μεροκάματο 30 ή 40 ευρώ.
  • 15.000 ευρώ το χρόνο (μείον το ΙΚΑ) πληρωνόταν ο υπάλληλος στο μαγαζί της τρίτης οικογένειας, που απολύθηκε λόγω κρίσης, ενώ άγνωστες παραμένουν οι απολαβές του «έκτακτου υπαλλήλου για τις γιορτές» – που φέτος δεν προσλήφθηκε («ούτε καν» αυτός…) στο ίδιο μαγαζί.
  • 800 ευρώ είναι ο μηνιαίος μισθός της γυναίκας που απασχολεί η οικογένεια των 6.883 € «για βοήθεια στην κατάκοιτη μητέρα του συζύγου», χωρίς να προσδιορίζεται αν δουλεύει 8ωρο ή 24ωρο.

Οπως δεν μαθαίνουμε τίποτα για τον προϋπολογισμό όσων δουλεύουν στα «ιδιωτικά σχολεία των παιδιών», στο «συνοικιακό κομμωτήριο» που «αντικατέστησε το καλό», στα «απλά ταβερνάκια» και τις «αλυσίδες με φτηνά ρούχα» όπου κατέφυγαν οι εν λόγω μικρομεσαίοι μετά την έκπτωσή τους απ’ τον πρωτοκλασάτο καταναλωτικό παράδεισο. Ενός ολόκληρου κόσμου, δηλαδή, που προφανώς δεν συνυπολογίζεται στις «τυπικές ελληνικές οικογένειες» – και, ως εκ τούτου, το ρεπορτάζ δεν μπαίνει στον κόπο να μας διαφωτίσει πώς τα φέρνει βόλτα.

Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος, ο Σταύρος Θεοδωράκης καταγράφει στο http://www.protagon.gr (26/4/10) «όσα πρέπει να ξεχάσουμε» πιά: «τα κολωνακιώτικα τακούνια των 485 €», «τα ρολόγια των 13.970 της πλατείας Συντάγματος», «τα δίκλινα έναντι 199 € τη βραδιά», «τα δεκάευρα στα πουρμπουάρ» κ.ο.κ.

Σε ποιους ακριβώς απευθύνεται ο έμπειρος δημοσιογράφος; Απλά μαθηματικά του δημοτικού θα αρκούσαν, πάντως, για να διαπιστώσει πως οι αγοραστές των παραπάνω «αγαθών» δεν πρόκειται να «ξεχάσουν» τίποτα: το πακέτο Παπανδρέου-ΔΝΤ ουδόλως τους θίγει, απεναντίας εκπληρώνει τις πιο μύχιες επιθυμίες τους σε βάρος των μισθωτών (τους). Για την «ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας «μας», ρε γαμώτο!

Ποιοί ζητούν αίμα στην αρένα

Οσο πιο σκληρά γίνονται τα μέτρα της κυβέρνησης τόσο πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν εδώ και τώρα τιμωρία των «υπευθύνων» και απαιτούν «να κάτσουν στο σκαμνί οι ένοχοι». Το σύνθημα δόθηκε από τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο οποίος, εκφράζοντας το κοινό αίσθημα, ζήτησε από τον πρωθυπουργό «να παταχθούν όλοι αυτοί που πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού», διότι «το αίσθημα της ανομίας είναι διαλυτικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας».

Τη σκυτάλη πήραν τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανάδικα και τα βραδινά της τηλεόρασης υποδεικνύοντας κατά βούληση υποψήφιους για λιντσάρισμα. Οι πιο προσεκτικοί αναλυτές περιορίζονται σε γενικές καταγγελίες και ευχές, αλλά οι περισσότεροι δεν διστάζουν να μιλούν με ονόματα, καταγγέλλοντας πρώην πρωθυπουργούς, υπουργούς και κόμματα συλλήβδην.

Μόνο που αυτό που παρουσιάζεται ως πάνδημο αίτημα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνήθης τακτική του «αποδιοπομπαίου τράγου», η απόδοση δηλαδή σε κάποια μεμονωμένα πρόσωπα από το παρελθόν της ευθύνης για όσα συμβαίνουν σήμερα. Τα μέσα ενημέρωσης και οι τηλεπαρουσιαστές που επιμένουν σ’ αυτή την εκστρατεία «κάθαρσης» θέλουν καταρχήν να εξασφαλίσουν τα δικά τους νώτα, δηλαδή τη δική τους «ατιμωρησία», εφόσον ήταν εκείνοι που υποστήριζαν τόσα χρόνια με φανατισμό την ακολουθούμενη οικονομική πολιτική. Και δεν διστάζουν να ετοιμάσουν την αγχόνη για τον πρώην πρωθυπουργό, οι ίδιοι που μέχρι το φθινόπωρο τον λιβάνιζαν προβάλλοντας μια φορά τη βδομάδα δημοσκοπήσεις για την «καταλληλότητά» του. Από την άλλη μεριά, οι ίδιοι τηλεαναλυτές υποθάλπουν τη δημιουργία ενός συλλογικού αισθήματος ενοχής, εφόσον όλοι «κάπου παρανομήσαμε». Μ’ αυτό τον τρόπο διευκολύνεται η στήριξη των σκληρών μέτρων εφόσον όλοι οι αμαρτωλοί πρέπει να υποστούμε τη δίκαιη τιμωρία.

Πρόκειται για οργανωμένη επιχείρηση αποπροσανατολισμού των πολιτών. Γιατί ο λόγος που οδηγήθηκε η δημοσιονομική κρίση της χώρας σε ακραίο σημείο δεν είναι ότι κάποιοι «τα έφαγαν» με παράνομους τρόπους. Συνέβη κι αυτό, αλλά τα ποσά που δαπανήθηκαν για τον πλουτισμό των ημετέρων ήταν ελάχιστα μπροστά σ’ αυτά που στερήθηκε το δημόσιο από τις επίσημες, νόμιμες και θεσμοθετημένες φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις που έγιναν καθεστώς τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά αυτό το καθεστώς δεν το θίγει ούτε η «τρόικα» ούτε βέβαια η κυβέρνηση. Το αντίθετο μάλιστα. Ετοιμάζεται να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές των κερδών στις εταιρείες, ενώ δεν συζητά καν την αναθεώρηση των δεκάδων φοροαπαλλαγών που διατηρούνται σκανδαλωδώς για τους εφοπλιστές.

Μ’ αυτή την έννοια, οι σημερινοί «ένοχοι» δεν είναι άλλοι από την ίδια την κυβέρνηση και όσοι από το πολιτικό σύστημα παρουσιάζουν τα σημερινά μέτρα ως ανηφορικό μονόδρομο που πρέπει να τον βαδίσουν εκείνοι που ούτως ή άλλως συνεισέφεραν το μεγάλο μερίδιο στα δημόσια έσοδα. Οσοι δείχνουν προς τα πίσω, υποδεικνύοντας το φαύλο πολιτικό προσωπικό του παρελθόντος και εισηγούμενοι τον ανασκολοπισμό ορισμένων στο σωρό, πρώτα πρώτα αποδέχονται την ίδια λογική των μέτρων.

«Πρέπει πρώτα να κλείσουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν, στέλνοντας τους πρωταίτιους της βαθιάς κρίσης στο εδώλιο του κατηγορουμένου», έγραφε στο κύριο άρθρο του την περασμένη Κυριακή ο Νίκος Χατζηνικολάου. «Πρέπει να δώσουν λόγο για τις άθλιες και προδοτικές τους πράξεις. Και παράλληλα πρέπει να ανοίξουν επιτέλους οι τραπεζικοί λογαριασμοί των επίορκων πολιτικών, για να δημευθούν περιουσίες όσων κατέκλεψαν την ταλαίπωρη πατρίδα».

Μιλάμε δηλαδή για «προδότες», «επίορκους» και «δημεύσεις περιουσιών». Οσο κι αν ακούγεται ανακουφιστικά, η πρόταση δεν παύει να κρύβει την πραγματικότητα.

Θυμίζει έντονα τη χρήση των ίδιων μεθόδων σε περιόδους μεγάλων εθνικών κρίσεων. Θυμίζει τον απαγχονισμό από τους Γερμανούς λίγων μαυραγοριτών στην πλατεία Αγάμων, όταν η δυσβάστακτη κατοχή οδηγούσε τον λαό στην αντίσταση. Θυμίζει ακόμα την απόφαση της χούντας του Ιωαννίδη να οδηγήσει στο εδώλιο τον (επίσης) αρχιπραξικοπηματία Μπαλόπουλο, καταλογίζοντάς του την εισαγωγή σάπιων κρεάτων στη χώρα.

Ούτε η «θυσία» των συνεργατών τους μαυραγοριτών έσωσαν τους Γερμανούς, ούτε η διαπόμπευση του Μπαλόπουλου προσέδωσε λαϊκό έρεισμα στον Ιωαννίδη. Εξαρτάται από την αντίδραση των πολιτών στην επιβολή του πρωτοφανούς αντιλαϊκού πακέτου μέτρων αν αυτή τη φορά θα αρκεστούμε στο αίμα που είναι έτοιμοι να χύσουν στην αρένα οι μέχρι χτες ομοτράπεζοι και μυστικοσύμβουλοι υπουργών και πρωθυπουργών.

* * * * * * * * *

Υγ. Μία εκπομπή του Άρ. Χατζηστεφάνου που όλοι πρέπει να ακούσετε!

ΠΗΓΗ (για το άρθρο)

Πείτε όχι στο ΔΝΤ!

Μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Alex Jones (στις 6/5/2010) σχετικά με το ΔΝΤ και το σκοπό του…
Προσέξτε τη σχέση της Goldman Sachs με το ΔΝΤ και θυμηθείτε ότι αρχές Νοεμβρίου ο Παπανδρέου με τους Παπακωνσταντίνου, Κατσέλη, Δρούτσα  είχε μυστική συνάντηση με τα «κεφάλια» της εν λόγω τράπεζας…
Αντίστοιχη συνάντηση (μυστική!) είχε και η κα Κατσέλη με άλλο στέλεχος, φίλο από τα παλιά όπως δικαιολογήθηκε…
Να μην ξεχνάμε όμως και την τοποθέτηση του μίστερ Goldman Sachs ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρησης Δημοσίου Χρέους… που φυσικά ούτε ένα σκάνδαλο όπως αυτό της εμπλοκής του με την κομπίνα των swaps του 2001 στάθηκε ικανό να τον κουνήσει!

Κατά τα άλλα, ο «πατριωτισμός» του κου Παπανδρέου και του συνεργαζόμενου δήθεν «πατριώτη» της ακροδεξιάς υπαγορεύουν να τηρηθούν οι υποσχέσεις του ΓΑΠ προς τα αφεντικά του έστω και με πραξικόπημα
Διότι είναι πολλά τα λεφτά της προδοσίας!

Κάλεσμα σε μαζική διαμαρτυρία (9/5)

ΜΑΖΙΚΗ ΚΑΘΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΜΑΪΟΥ 2010 – 6 μμ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΑΣ

  • ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
  • ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΠΑΧΘΗ ΜΕΤΡΑ
  • ΣΤΑ ΨΕΥΤΟ- ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΜΟΝΟΔΡΟΜΩΝ
  • ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΩΣ ΕΔΩ
  • ΣΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΝΤ

Συμπολίτες,

Ο πρωθυπουργός της Ελλάδος παραδέχθηκε δημόσια ότι, με την προσφυγή στον μηχανισμό στήριξης, η χώρα δέχθηκε μείωση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, πράγμα όχι μόνο ηθικά επιλήψιμο, αλλά και κατάφωρα αντισυνταγματικό (άρθρο 28, παρ. 2). Ο ελληνικός λαός σύρεται σε καταστάσεις πρωτόγνωρες οι οποίες προμηνύουν εκτόξευση της ανεργίας, γενίκευση της φτώχειας και παραπέρα ευτελισμό.

Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται ερήμην του λαού πάνω στα συντρίμμια της οικονομίας που άφησε το πολιτικό σύστημα. Ας ξεπεράσουμε το σοκ, ας δηλώσουμε την αντίθεση μας στα όσα έγιναν και σε όσα πρόκειται να γίνουν σε βάρος των πολιτών αυτής της χώρας, ας συναθροιστούμε κι ας κάνουμε την φωνή μας να ακουστεί. Ας ξαναπάρουμε τη δημοκρατία στα χέρια μας.

Το ελληνικό τμήμα του παγκοσμίου κινήματος πολιτών ATTAC (Association for the Taxation of Financial Transactions for the Aid of Citizens/ Ενωση για την φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών για βοήθεια προς τους πολίτες) καλεί όλους τους πολίτες σε μια μαζική, ειρηνική καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στη Βουλή, προκειμένου να δηλώσουμε ότι δεν πρόκειται να ανεχθούμε την οικονομική, κοινωνική και ιδεολογική υποδούλωση των πολιτών.

Την ίδια μέρα και ώρα, αντίστοιχες διαμαρτυρίες είναι προγραμματισμένο να πραγματοποιηθούν και σε πολλές ακόμη ευρωπαϊκές πόλεις, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ελληνικό λαό.

Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΥΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ!

πηγή: a t t a c hellas